آن سر به ره ِحجاز قرآن می خواند
برنیـزه و سرفـراز قرآن می خواند
می خواست کلام حق بگوید زین رو
با نای بریــده ،باز، قرآن می خواند
سینه ام را سپــر ِتیــر ِبــلا می خواهم
سر ِخودرا به سر ِنیزه جدا می خواهم
گــر بدانم که شود دین پیمبــر جــاوید
جان ِخود را به ره دین فـدا می خواهم
ننهــم -من- ســر ِتسلیــم به درگاه ِیزید
سـر ِتسلیــم به درگــاه ِخـدا می خواهم
جان ِخود درره آزادگی ودین و شرف
داده و پرچــم اســلام به پا می خواهم
زنده می گــردد اگر دیــن خدا باخونم
خون ِخودریخته درکرب وبلامی خواهم
تشنـه آب نـِیَم جرعـه ای ازکوثـر بس
خویش سیراب ازآن آب بقا می خواهم
بیاای دل پرازاحساس باشیم
نگهبـان ِ حــریم ِ یاس باشیم
محرم شدبه دشت ِ کربلا هم
بیایک لحظه چون عباس باشیم
تاخنجر،حنجر ِتورا می بوسید
بازوی بـــرادر ترا می بوسید
خورشیددرآن دم به زمین آمده بود
بی واسطه پیکر ِتورا می بوسید
***
بر نیــزه عاشقی سَری می باید
براین لب ِتشنه کوثری می باید
آن تیر ِسه شعبه بوسه گاهش بی شک
برحنجرِسرخ ِاصغری می باید
اززبان بانوی کربلا:
چهـل روز است بر نی آفتاب است
غمی درسینه دارم بی حساب است
چهل روزاست داغی دردل من
که پرپر گشتـه باغی دردل من
چهل روزاست داغم سینه سوزاست
غم ِگلهـــــــای باغم سینه سوزاست
چهل روزاست جاری چشمه اشک
و چون ابر ِبهـــــاری چشمه اشک
چهل روزاست نخلی مانده بی سر
به دشت ِکربــــــــلا، الله اکبــــــر
چهل روزاست زینب داغ دارد
که اوبی باغبان، یک باغ دارد
چهل روزاست غوغا دردل من
تلاطــم کرده دریـــا ،دردل من
چهل روزاست محشرمی کنداشک
لبــانِ ِتشنــه را تـَـر می کند اشک
چهل روزاست آتش دردل من
گرفته خیمــــه های محفل من
چهل روزاست مجنون نی سواراست
چهل روزاست لیـــــلا داغـــداراست
چهل روزاست اصغر،نا ندارد
میان خیمـــه ،اکبــر ،جا ندارد
چهل روزاست عباسی ندارد
درون ِ بــاغ ِ دل یاسی ندارد
چهل روزاست عون وجعفرش نیست
اثـراز لالــه هـــای احمــــرش نیست
چهل روزاست چون سنگ صبوری
به اهل خیمــــه ها داده است شوری
چهل روزاست که خون میخورد دل
به دور کـــاروان منــزل به منـــزل
***
غم داغ بـرادر دیده داند
گل باغ برادر چیده داند
که دردل او چها داردخدایا
چها درکربــــلا داردخدایا
نکته:این شعر همین الان وفی البداهه سروده شده اگرکم وکاستی دارد به این دلیل است.
اززبان یگانه بانوی کربلا
من دیده ام آفتاب را برنیزه
سرمنشاء نورِناب را برنیزه
وقتی (انی رایت...)رامی گفتم
زیبایی بی حساب را برنیزه
***
تا ریش ِبه خون خضاب رابوسیدم
پیشانی ماهتاب رابوسیدم
آن ظهر،به جای مادرم زهرا،آه
من حنجر ِآفتاب را بوسیدم
آنروز
اسماعیل بود
وابراهیم
امروز علی اصغر
وحسین
آنروز ابراهیم
« خدا » را
دوست می داشت
اما امروز
دوست داشتنی
« حسین » بود
باتمام هستیش
ومی بایست
زینب می ماند
و « خدا »
این را میخواست
باهمه دوست داشتنش
ومَن عَشَقتَنی
عَشَقُتَه
ومَن عَشَقُتُه
قَتَلتُه
واین بود
نهایت
عشق
وعاشقی
وعاشق
این را میخواست
سری برنیزه
یعنی من هستم
و « خدا «
میخواست خودی نشان بدهد
وچه آیتی بهترازاین؟!!!
فرات
اشک های آسمان
که از ابتدای خلقت
بر زمین جاری شد
در رثای تو
عباس !!
***
فرات
کجا می تواند
ترا سیراب کند ؟!
که
تو خود اقیانوسی
بیکران
وفرات
هنوز در پی تست
در حسرت آن دولب
تا عطشناکیش را بنشانی
آنی
اقیانوس آبی تا همیشه جاری !!
سری ببریده شد باخنجری سرخ
به زیرسم اسبان پیکری سرخ
میان دشت سر می داد :«هیهات»
به روی نیزه ای،تنها،سری سرخ
تقدیم به اباعبدالله(ع)
آن تشنه که شــــدآب عطشناک لبش
می ریخت شراب عشق ازتاک لبش
دیدنـــد ملایک که زمـــانی ســیراب
می گشت لب پیمـــبـر از چاک لبش
تقدیم به حضرت سجاد (ع)
به دلـبر تاکه دلداده است این مرد
به حال سجده افتاده است این مرد
چنانـش جذبه برد ازحال کاینسان
توگویی نقش سجاده است این مرد
زبان حال حضرت زینب (س)
مثـنوی در مثنـوی غم با منست
گویـــیا غمهـــای عالم با منست
مثنوی در مثنوی دردست وداغ
کس نمی گــیرد زحال ماسراغ
مثنـــوی درمثنــــوی افتادگــــی
کــــربلا یعنی صـــفاوسادگــــی
مثنـــوی در مثنــــوی دلــواپسی
زیــنبم در کــــربلای بی کســی
زیــنبم با یک بغل گلهــــــای باغ
تشنه لب،پژمرده،دریک ظهرداغ
تقدیم به ساحت مقدس آقا اباالفضل
دستهای تو
اگر قلم نمی شدند
کربلا
که حال
کربلا
نبود
این همه
شورو حالِ عاشقی
به پا
نبود
حرفی از وفا
نبود!
*
ســری ببریده شد باخنجری سرخ
به زیـر سم اسبان پیــــکری سرخ
میان دشت سرمی داد :«هیهات»
به روی نیزه ای ،تنها،سری سرخ
السلام علیک یا سالار قافله عشق
بــرای هدیه ترا این زمان سری دارم
نـشان عاشـــقیم زخم پیــــــکری دارم
اگر قـــبول نمایی وگـــــر نمایـــی رد
به پیشگاه تو شش ماهه اصغری دارم
به وعــــده گاه بلا پانهاده ام کـز شوق
امیـــــد وصل درآغوش دلـــبری دارم
به جرم آنکه به نام توخطبه می خوانم
درون سینه ببین نوک خنجـــری دارم
تقدیم به انصارالحسین(ع)
هفتادودویاس عشق پژمرده شدند
گفتنـد سـپاس عشق پژمرده شدند
سرسبزترازهمیشه درمحضردوست
رفتندوبه پاس عشق پژمرده شدند
السلام علیک یا ابوالفضل(ع)
چشمـــان تو آن زمان که گریاندفرات
می رفت وسرودعشق می خواندفرات
دیدند تــمام کوفـــــیان،مشک به دوش
آن ظهـــــر عطشناک لبت ماند فرات
وظهـــر بود وتوبودی وآفـــــــتابی سرخ
لب توبودوعطـــش بودوالتـــــهابی سرخ
میان آن همـــه بیدادگــــــر نبود کســـــی
که سردهد به ندای خوشت جوابی سرخ
بــرای آنکه رسانــی به ماپیامی ســـــبز
به عشــــق پای نهادی تودررکابی سرخ
توآن ســــتاره نابی که گاه هجمــــه شب
گذشــتی از سـر دنیا چنان شهابی سرخ
سیمــــــــای تو آفتاب را معنا کرد
لب تشنگـــــــی تو آب رامعنا کرد
آن ظهر که فتنه اززمان می بارید
شمشــــــیر توانتخاب را معنا کرد
بر نیزه وناز کردنش دیدنی است
هم رازونیاز کردنش دیدنی است
در ظهر که تیر فتنه می بارد ازو
آهنگ نمـــاز کردنش دیدنی است
السلام علیک یا ثارالله
از قافله عشـــق جدا ماند فرات
گشتید شهید وبی وفا ماند فرات
تـــر شدلبتان زآب کوثـــــر اما
لب تشنۀ لبهـای شما ماند فرات !
تقدیم به محضر اباعبدالله (ع)
به امیدحق بنادارم هرشب یکی ازسوگ سروده های عاشوراییم رابه محضردوستداران اهل بیت تقدیم کنم:
لب تشنه علی اصغرت حق می گفت
زیــر سم اسب،پیکرت حق می گفت
افســـوس که گوش همه عالم کر بود
تا برسر نی بود،سرت حق می گفت
نظرات () لینک مطلب