این روزا جشنواره گل نرگس درشهرهای استان فارس وهمچنین درشهربهبهان  برگزار می شود ، گویا تنها گل نرگس درفصل زمستان می روید و قبل ازموسم بهار درسوز سرمای زمستان بوی گل نرگس است که مشام عالمیان را نوازش می دهد. فاعتبروایا اولی الابصار!  

همی گویند می رویی زمستون

به باغ عاشقی درکوی مستون

زمستــونه ،گل نرگس ،چرا تو

نمی رویی کنی دنیـا گلستون؟

***

بـِوین چله ی زمستونه گل مُو

که شد پژمــرده باغ سنبل مُو

 گل نرگس نروییدی که درباغ

 پریشــون از غم ِ تِه بلبل مُو

***

گل نرگس ، دل مـُو پـُر ز درده

که وقت جنگ نامردون و مرده

زمستونه که هرجامی کنم رو

هوا بس ناجوانمــردونه سرده

گل نرگس، صبوری بازتاکی؟
عزیــزُم درد ِدوری باز تاکی؟

سعادت می دهی سیر ِت بـِوینُم

ملاقات حضـوری بازتا کی؟!

***

گل نرگس، دلـُم اوُمـَه به کویت

شنفته شرح عطرورنگ وبویت

هزار و چارصد ساله که گشته

جهان را کوبه کو درجستجویت

***

گل نرگس ، گل  ِنـاز ِسپیـُدم

به بوم عاشقــی نقشِت کشیُدم

نمونده رنگ ازعشقت به رویم

هزارون حرف ازمردم شنیُدم

دلـُم ازدوریت سردرگریبون

بیـا عالـم  پـُره از نانجیبـون

گل نرگس بیــا شد باغ عالم

زمستون درزمستون درزمستون

***

اگـر چه باغ  بی تـِه برگ ریزه

بیـو که حُرمتِت سـی دل عزیزه

به پیش پُی گـُلِت گرسَوز وابُوی

گل نرگس بـِوین چه لاله خیزه!

***

شده گــر کار ِبعضی عهــد بستن

نمک خوردن نمکدون راشکستن

گل نرگس بیـا کوفــی نه ایم  ما

تمـــوم ِ عاشقــات اینجـا نشستن

«به پیش پُی گـُلِت گرسَوز وابُوی» به لهجه لری

ترجمان فارسی: به پیش پای گلت اگر سبزشوی

گل نرگس گل نرگس زمستون

شد و کاری نمی آید ز ِمَستون

مگر توسربرآری ورنه عالم

نمی گــردد بدون تو گلسـتون

***

گل نرگس گل نرگس زمستون

بباره برف تابردشت وهامون

ولی بر این دل شیــدا نبــاره

بشویه گردغم ازروی مجنون

***

گل نرگس گل نرگس چه سرده

دلـُم از دوری  تو  پُــر ز درده

عزیزُم حســرت دیـدار رویت

نمیدونی که با این دل چه کرده

دل من ای دلم زنبیل احساس

ترا پرکردم ازآجیل احساس

شب یلــــــدا شد ویارم نیامد

مگرکوچید ازاینجا ایل احساس

 ×××

دل من ای دل شیــدای گیسو

فتادی ازچه رو درپای گیسو

بدان قدرش که درعالم نباشد

شبی همچون شب یلدای گیسو

 ×××

دلم ای دل ببین زیباست این شب

کنار یار روح افــزاست این شب

بکش دستی به زلف یار وخوش باش

شب عشق وشب یلداست این شب

گل نرگس گل نرگس،پَسینه

تِیــای مُو به راهِـت نازنینه

پَسیــن ِجمعَیـَـه بویت نیومد

دلـُم ازدِیـری تِـه غرق خِینه

*** 

اگــرشرمنــدَه تـُم یا روسیــاهُم

بـِویـن ازدِیــری تِه غــرق آهُم

پَسین ِجمعَیَــه ، جونم ،نـَیـومَی

گل نرگس،هَنی مُو،تی به راهُم

***

خدا دونه دلـُم غـم داره امشو

ز دِیـری ِ تِه ماتـم داره امشو

گل نرگس بـِیـَو که کلبه ی مُو

مَهِ روی تِنـَه کــم داره امشو

گل نرگس ،گل نرگس، محرم

دل ما شیعه هاسرشار ِه ازغم

همی دونم که تو هم داغداری

به جون مادرت زهرای اعظم

گل نرگس بیا غم داره شیعه

محرم گشته  ماتم داره شیعه

بیاروضه بخون تاخون بگریه

بیـا آقا، تــرا کم داره شیعه 

گل نرگس،بیا شیدابگرییم

زداغ ظهرعاشورابگرییم

به جون مادرت زهرابیاتا

کنار ِت کربلا آقا بگرییم

غروب جمعه شددل دربرُم نی

رمـق در بنــدبنــد ِپیکــرُم نی

نبوییــده دلـُم ، گلبرگ نرگس

خدایا ازچه دربر ، دلبرُم نی؟

***

غروب جمعه و مُو بی شکیبُم

نشد عطــر ِگل نرگـس نصیبُم

به راهش منتظر موندم خدایا

نیومــد ازچه زیبـــای نجیــبُم

***

 غروب جمعه ومُو بیقرارُم

 قــرار ِمونـدن ِاینجـا ندارُم

خدایا کی گل نرگس شود سبز 

سَرآیـِه فصــل ِزرد ِانتظارُم

علی اسطوره ای بس بی نظیره

پس از احمــد به عالــم او امیره

زعشق اوست بعداز چارده قرن

دل ِهــــر شیعــه دریای غدیـره

***

غدیره چشمه ی ناب سعادت

تجلــی گاه ِ اکمــال ِ رسـالت

غدیره اشک ِشوق ِشیعه ی او

غدیــره کوثــر ِاهــل ِ ولایت

***

چه گویم تشنه ی آب غدیرم

خدا میــدونه بی تاب غدیرم

هزارو چارصد سالست بی شک

منم من شیعه سیراب غدیرم

 ***

درون سینه حک،مَن کنتُ مولاست

ودر گــوش فلک مَن کنتُ مولاست

برای شیعــه ی او ، گفت احمــد(ص)

فقط  سنگ محک مَن کنتُ مولاست

 ***

ببین عشق علی درسینــه دارم

ازعشق اوست کاین آئینه دارم

خدا میــدونه از جام غدیـــره

به دل گــر مستی دیرینه دارم

***

علی جانم علی جانم علی جان

علی آیینـــه ی هــر اهل ایمان

محمد(ص) گفته: اوقـرآن ناطق

خدایش خوانده او الگوی انسان

گل نرگس که با ما سرگران شد

تو گویـی آسمــان نامهــربان شد

وزید از سمت دیگــر باد ِپاییــز

تمــام ِ باغ ، تـاراج ِخـــزان شد

می خواهم امشب شاخه نیلوفرم باشی

دریای دل طوفــانی و تو دربرم باشی

می خواهم امشب پیچک عشقم شوی،زیبا

پیچیـــده رویایی گلی برپیکـــرم باشی

کافرشدم دراین جهان وزاین همه نیرنگ

تو میشـــود زیبا خــدای دیگــرم باشی

تابـِگــروم بر دین تو درآستان عشق

می آیی آیا امشبــی پیغمبـــرم باشی؟

درتیه ِسرگردانی ام، تو می شود آیا

درطــورعشقـت آه نور ِباورم باشی؟

باشعله ی چشمت زنی برسینه ام آتش

خودهم دمی آتش نشان اخگرم باشی

من سوختم من سوختم من سوختم تاتو

باز آیی وُ مثل طبیبی برســـرم باشی

باورکن این دل این دلم دریاست طوفانی

می خواهم امشب شاخه نیلوفـرم باشی

نموده اند سخن راچو ساز طوطیها

زبان به طعنه گشودند باز طوطیها

چوشغل غازچرانی شده است رسم ببین

در آمدند به اشکال غازطوطیها

کلاغها که به روی درختها دیدند

به قار و قار فتادند باز طوطیها

چراچنین شده رسم جهان که میخوانند

به جای دیگرمرغان به نازطوطیها

چه شدکه صوت خوش الحان خویش گم کردند

ونیست لهجه شان دلنواز طوطیها

پرنده گفت :به آواز ... هیس می دانی

که با کنایه بگویند و رازطوطیها

به هرزبان که بگویند بازآزادند

گرفته اند جــواز ِمجاز طوطیها

گشود لب به سخن مرغکی به گوشه باغ

زبان به طعنه گشودند باز طوطیها

درون کوچه کسی جار می زند یا عشق

و جار از پس ِدیــوار می زنــد یا عشق

تمــام ِحجـم ِ دلم ، زخمـی نگاه ِشمـــا

که حرف لحظـه دیدار می زند یا عشق

صــدا صــدای غریبی به درد آلــــوده

چو ناله از دل  ِآوار می زنــد یا عشق

به جرم ِازتوسرودن و با تو خوکردن

کسی تمــام ِمــرا دار می زند یا عشق

نمــوده باز دل ِ عاشــــقم هــوای بقیع

چه می شود که نهم پای درسرای بقیع

بقیــــع قطعه ای ازخاک ِعالم ِبالاست

که برگزیده به روی زمین،خدای بقیع

به من برات شــده خفتـه است «امُ ابی»

کنــار ِتربت ِباباش لابـــلای بقیــــــع

ببین که(محفل عشق است وعاشقان جمعند)

وشوروولوله برپاست جای جای بقیع

چگـــونه شکــــرکنم شیعه، زاده شدم

وهست روشــن چشمم ز ِتوتیـای بقیع

گل ِنرگس، شدم حالی به حالی

شـدم با یاد  ِچشمـــونت خیالی

چه می شد می نهادی پا به چشمم

ومی کــردی دلم ازعقده خالی

×××

گل ِنرگس ،گل ِنرگس ،خیالی

شدم ،باعشق  توحالی به حالی

نشونیهـــای تو دیـــدم به عالم

چه گیسویی چه ابرویی چه خالی

گل ِنرگس ببین شد فصل پاییز

دل ِعالم ز ِدرد و غصه لبریز

بیا و سبـــز شــو درباغ ِعالم

که با تومی شود اینجادل انگیز

×××

گل ِنرگس،گل ِنرگس پـُرازدرد

دل ِما گشته ازهجرانت ای مرد 

به جان ِیاس ِزیبای محمد(ص)

به جمع شیعیانت زود برگــرد

اسم من چفیه است

یادگار ِروزهای جبهه ام

یادگار ِروزهای عاشقی

روزهای لایقی

یادگارروزهای جنگ

روزهای رفته ی قشنگ

*

افتخارمی کنم

که عرق

ازجبین ِخاکی بسیجیان سِتُرده ام

گاه ِحمله

زیر ِهُرم  ِآفتاب ِظهر ِجنگ

اسم من چفیه است

من ،چقدر ، افتخارمی کنم

دورگردن بسیجی جوان

گاه ِحمله گشته ام

بوسه برگلوی هرکدام  ِازبسیجیان زدم

زخم بند ِبازوی بسیجیان شدم

بوبکن مرا

ببین چقدر!!

بوی عطر ِآشنای جبهه می دهم

بوی عطر ِگردن  ِبسیجیان ِخسته را

بوی پاره های یک دل ِشکسته را

بوی لاله های پرپر ِ به خون نشسته را

بو بکن مرا

بو بکن

اسم من چفیه است.

تقدیم به شهیدانی که چندین سال مفقودالاثر بوده اند وحال پلاکی یاخاکستری یا استخوانی از آنها به یادگار زینت بخش فضای غبارآلوده شهرمان شده اند .البته این شعررا درزمانی پیش ازاین سروده ام ، زمانی که درهنگام تشییع پیکر چنین عزیزانی مشاهده نموده بودم عده ای بی هویت به تمسخر مراسم تشییع لب واکرده بودند :

من

اگرپلاکی هستم

یا مشت استخوانی پوسیده

یا خاکستری ازجسدی نامعلوم

همین را می دانم

سند افتخاری هستم

ازکسی که زمانی

درسینه اش دلی داشت

که باعشق

به ایران

اسلام

وانقلاب

باشوق تپیدن را

تفسیر میکرد

*

پلاک من

پلاک هویت تست

                        ایرانی

ومشت استخوانم

                 اگرچه پوسیده

ریشه درنیاکان تو دارد

به تمسخردرمن منگر

بل به تفکر

سرگذشت مرا

مروری دوباره بنمای

با قرائت یک ایرانی اصیل

                           ایرانی مسلمان

تا خودت را دریابی

ومن را

وهدفم را

*

به تمسخردرمن منگر

که همین مشت ِاستخوان ِپوسیده

زمانی

درسنگری

             دلاوری بود

درلاله زاری

               درخت تناوری

و دررکاب علی

                 مالک اشتری

وترجمان ِعشقی عظیم بود.

بازهم جمعه شدو کرده هوای گل نرگس

باز شـد تنگ دلم باز بـــرای گل نرگس 

عاشقم کرده خداچون به ولای گل نرگس 

نرود از دل من یاد ِگل ِنرگس ،هرگز   

آئینه وآب و شمعـــدانی آورد

اوسیب ِقشنگ ِمهربانی آورد

بادامنی ازستاره،پُر،درشب ِمن

آرامشــی آبی آسمــانی آورد

بپیچ  قلب مرا لای گیسهای خودت

که آفریده خدا این دل ازبرای خودت

دلم به چشم تو امید داشت میدانست

که کشف می کنی اورا درابتدای خودت

خود منی تو ومن هم توام چه میدانی

که عشق  گمشده ای بود درسرای خودت

دراین سراچه که سرگشتگیست کار جهان

شدی تو عاقبت ای خوب مبتلای  خودت

وطی نموده ای هفت شهرعشق را تادوست

رسیده ای به سرای سحر به پای خودت

چوگفت  معشوق ام -من- بهای عشق شما

شدی تو کشته و خود گشته خونبهای خودت

بگو نیاز ِکفن نیست این شهید ِمرا

بپیچ عاشق خود لای گیسهای خودت

مهمـان ضیـافت خــداییم همه

با سفــره عشق آشنـاییم همه

پهن است بسیط ِخوان ِمعشوقه وما

دعوت به سرای کبراییم همه

×××

دستان قنوت ماست،سرشار دعا

ماییــم  نیازمنـــد و در کار ِدعا

«ادعونی استجب لکم »حق فرمود

زینروست که گرم گشته بازار دعا

***

دل برسر ِخوان ِعاشقی جاداده

مارا به حریم خویش مأوا داده

چون ماه ضیافتست دربارگهش

دعوت کرده ،صفا به دلها داده

یارب مددی که خویش رابشناسم

این دل ، دلک ِ پریش رابشناسم

هرآنچه رسدزدوست نیکوست ولی

توفیق که نوش ونیش را بشناسم

×××

یارب مددی عشق پدیدار کنم

برهرچه گناه ِکرده اقرار کنم

بایادتوهرسحرگهان برخیزم

برخوان ِتو شامگاه افطار کنم

به برگ ِسینه ات بنوشتنی عشق

و بر آئینــــه ات بنوشتنـی عشق

دلت لبریــــز از گنج محبت

درآن گنجینه ات بنوشتنـی عشق

***

سخاوت می کند چشمان تو عشق

تــلاوت می کند چشمان تو عشق

نگاهم می کنی گل می کند دل

اجـابت می کند چشمان تو عشق

السلام علیک یا آقا

السلام علیک یا مولا

السلام علیک یا شیدا

السلام علیک یا زیبا

السلام علیک یاخورشید

السلام علیک نورامید

السلام علیک نوالنور

السلام علیک یامنشور

السلام علیک یامستور

السلام علیک یامنظور

السلام علیک یاصافی

السلام علیک یاکافی

السلام علیک یاوارث

السلام علیک یاحادث

السلام علیک یاقائم

السلام علیک یاعالم

السلام علیک یامشهود

السلام علیک یاموعود

السلام علیک یاصاحب

السلام علیک یاغائب

السلام علیک یامنصور

السلام علیک یامشهور

السلام علیک یاعادل

السلام علیک یافاضل

السلام علیک یاقاسط

السلام علیک یاباسط

السلام علیک یاحاضر

السلام علیک یاناصر

السلام علیک یاناهی

السلام علیک یاراهی

السلام علیک یامنجی

السلام علیک یامنهی

السلام علیک یامحبوب

السلام علیک یامطلوب

السلام علیک یا کامل

السلام علیک یاعامل

*

السلام علیک یاابن الرسول(ص)

السلام علیک جان بتول

السلام علیک عشق علی

السلام علیک نورجلی

السلام علیک ماء معین

السلام علیک نوردوعین

السلام علیک جان جهان

السلام علیک امام زمان

*

السلام علیک یاممدوح

السلام علیک درتن، روح

السلام علیک یاسرور

السلام علیک خوش منظر

السلام علیک یا دریا

السلام علیک ای رویا

السلام علیک یاعاشق

السلام علیک یاناطق

السلام علیک یادرمان

السلام علیک جان ِجان

السلام علیک محبوبم

السلام علیک ای خوبم

السلام علیک مثل گلم

السلام علیک جان ودلم

مست مستم کن ازتولایت

عاشقم عاشق چشم زیبایت

لایقم کن که عاشقت بشوم

عاشقی مست ولایقت بشوم

 آه آقا وضو ندارم من

بهردیدار رو ندارم من

می شود دست برسرم بکشی

دست بربال وبرپرم بکشی

که شود دل کبوتر کویت

پرگشاید به عاشقی سویت

×

می شوداین دلم صبور شود

بیند آن چشمهات وکور شود

غرق درنشئه حضور شود

چون گدایی گه ظهور شود

***

کاشکی چشمهام کور شود

سهم دل درک آن حضور شود

کاش...

ســرشتــی  تا گِــلم  با نام احمد

به لطف ای ذات ِبی همتای سرمد

همــاره جاودانـی سـاز از مهـر

الهــی در دلم عشق محمد(ص)

×××

               مثنوی «مشرق توحید»

درسه قسمت سروده شده "شب ِسیاهی وجهل" و "تصویر یکی ازوقایعی که درشب ِجهالت اتفاق می افتد "و "تابیدن نورتوحید ازمهبط عشق"

شب بود و تمام ِمردمان در خواب

                    شب بود و سیاهی و جهان، بی تاب

شب بود و زجهل، مردمان، سرشار

                          در ظلمت ِشب، نبود کس، بیدار

شب بود و جهالت و تباهیها

                          شب بود و جهان، پُر از سیاهیها

شب، مأمن مردمان ِغافل بود

                        شب بود و زمان، زمان ِ باطل بود

شب بود و خدایگان ِسنگی ،شمع

                         لات وهُـبَـل وعُـزی به یکجا جمع

شب بود و تمام ِ قلبها، سنگی

                           هر سینه پُراز خدا،خدا ،سنگی

شب بود و تمام ِمردمان، سرمست

                         از باده ِجهل، آن زمان، سرمست

عالم ،ز ِسپاهیان ِشب ، پُر بود

                     از شهوت و شنگی و شَـغـَب، پُر بود

                           ***

در ظلمت ِشب، زنی بُود آبستن

                              می کــرد فغان و ناله و شیون

می کرد خدا خدای و با زاری

                       می گفت : «هُـبَـل» مرا بکن یاری!!

ای «لات» ،تو،هستیم ،وجود ِمن

                           «عُـزای»، تو، قبلـــه سجود ِمن

زایم «پســری» ،شود یَل ِجنگی

                         نه «دختـــر» ِ شـــوم و مایه ننگی

دختر، بختِ سیاه ِهر خانه ست

                       اینجا ، پسر است ، آنکه دُردانه ست

هر دختر را ،به گور، جا ،باید

                              با دختــر، در  سَــــرا ، بلا آید

دختر، شوم است وشومتر چیزاست

                           از دختــر در قبیلــه، پرهیز است

                             ***

ناگه شد درد بر زَنـَک ،غالب

                               نزدیک بُود ، او، کند تـُهی قالب

دختر زائید و شور و شیون شد

                        مـــرد آمد و خشمگین به آن زن شد

مرد آمد و گفت : بد شگون باید

                           شب، در ته گور، سرنگون، باید

شب بودو به دست ِخویش،گوری کند

                          احسنت ،احسنت ،گفت و با لبخند

نوزاد آورد ، زنده ، زنده، وای

                            در گور بکرد، زنده، زنده، وای

یک لحظه نگـاه کرد، سنگی دل

                             بر گــور ِسیــاه کرد، سنگی دل

ناگه  ، نوزاد لب گشود از هم

                               بر روی پـدر، تبسمــی آن دم

بابا می گفت با نگــاهی ناز

                           در هر نگهش ،نهان، جهانی راز

شاید به خود آید آن سیه دل مرد

                              نــوزاد، تبسمــی  دوباره کرد 

می کرد پُر او دو چنگ ِخویش از خاک

                         می ریخت درون ِگــور آن ناپاک

شب ،چون دل ِمرد، تیره وبیمار

                         می گشت درون ِگــور ،هم، آوار

                             ***

از مهبط ِعشق ،مشرق ِ توحید

                           ناگه ، نوری بر این جهان تابید

خورشیدی، باز پرتو افشان شد

                               روشن دنیا زنــور ِایمان شد

تاریکی رفت و روشنی گـُل کرد

                             زین واقعــه عالمی، تأمل کرد

گـُل کرد خــدا به سینه  احمـــد

                            آن ذات ِیگانه، آن حی ســرمد

ازغار ِحـــرا ندائی آمد ، باز

                          گوئی شده بود آن زمان ،اعجاز

جبریل آورد زعـرش ،پیغامی

                               بر سینـه پاک ِاحمد، الهامی

«اقــرا» میگفت برمحمد(ص)،او

                             بر قلب ِسپید و پاک ِاحمد، او

«اقرا»میگفت و،کوه، می لرزید

                           آن هیبت ِپُر شکوه ،می لرزید

اســلام آمد، جهــان، گلستــان شد

                           روشن ، دنیا، زنور ِایمان شد

بگریخت ،پلیـــد، دیو ِاهریمــن

                         از جهل وفساد شد جهان، ایمن

بشکست،«منات»و«لات»و«عزی»او

                         میگفت چو: ((لا الــه الا هــو))

من وعشق عجیب چشمهایت

تمــاشــای ِ نجیب چشمهایت

به خودمی بالم ای زیبای بی شک

که خورد این دل،فریب ِچشمهایت

بیا تقسیــم کن با شوق با من

نگاه ِســرخ ِسیب ِچشمهایت

غزلهـا خواند بـرشاخ ِتماشا

چودل دید،عندلیب ِچشمهایت

نهیب ازچیست،من پادررکابم

تمـاشـایی ، نهیب ِچشمهایت

مرابرده است تاآن سوی دریا

تمنـــای غـــریب ِچشمهایت

وقتی که عشق با تو،ندا می دهد مرا

دل درمیان کوچه ها جا می دهد مرا

می گیرمت سراغ زبابونه های سبز

آلاله ای-چه سرخ -صلا می دهد مرا

رسواترازهمیشه نشستم به گوشه ای

اشک است بازآنکه جلا می دهد مرا

من خیس ِخیس ِعشقم وتنهاست یاد ِتو

«آن»ی که درمیانه صفا می دهد مرا

ای مهربانتراز گل و سرشارترزآب

عشق تو این زمانه بها می دهد مرا

من مانده ام که چیست گناه دلم که دوست

ازحد ببرد جـور وجفا می دهد مرا

حرفی شنیـدم ازلب ِآئینه،گاه ِدوش

می گفت عشق ِناب شفامی دهد مرا

چون شبنمی به گونه سیب آرمیده،ناز

آغوش ِاوست،آنچه رضا می دهد مرا

سخنهـا با جمـاران دارم امشب

برای خیــل ِ یاران دارم امشب

چومی دانم که مهمان شهیدیست

سخنها با شهیــدان دارم امشب

***

تو با مــردان میدان همنشینی

و با آن رو سپیــدان همنشینی

به باغی سبزدیدم دوش درخواب

امامـــا با شهیــدان همنشینی

***

امامـــا مثــل اقیــانـوس بودی

که با دلهــای ما مأنوس بودی

چه گویم آسمــان ِ سینــه ام را

به شب،زیبا ترین،فانوس بودی

***

چوصبح آمد زمشرق خوش درخشید

به مــا، او ،هدیـــه ،جام ِ نور بخشید

غروبـــی رفت ، دلگیــــرانه دیــدم

که خون می ریزدازچشمان خورشید

***

امامــا قدعلم کـرده است نامرد

رَجـَز میخواند وخواهد هماورد

تو میـدانی چه میخواهند اینان

کنیـــم ازاصل ِباورها عقبگرد

در میکـــده  گاه ِ کام یادی نکنیم

ازشیخ وشراب وجام،یادی نکنیم

ازباغ وبهارولاله حرفی زده ایم

حیف است که ازامام یادی نکنیم

***

با یاد ِتو انقـــلاب برپاست هنوز

یاد ِتو درون ِ دل ِشیـداست هنوز

ای مرد!نمیروی توازخاطرمان

چون عکس ِتو،زیب ِقاب ِدلهاست هنوز

گویند صبح جمعــه ای آقا می آید

چون آفتاب از مشرق دلها می آید

تااینکه سلطـانی کند درکشور دل

بالشکری ازعاشقان، اینجا می آید

مجنونترازمجنون ِصحراگرد ِبیدل

بنشسته در راهیــم که لیلا می آید

بوئی زپیــراهن شنیـده چشمهامان

یعنی که یاران یوسف زهرامی آید

بوی گل نرگس ببین پیچیــده آری

در بوستـان ِشیعــه آن زیبا می آید

ازچارده قرن است ماچشم انتظاریم

کی آخرین منجــی دلها می آید؟

تا پُر کند قلب تمام عالم ازعشق

گویند صبح جمعه ای آقا می آید

نماز

یک نیاز عاشقانه

راز ِعاشقانه است

ناز ِعاشقانه است

ای نیاز ِمن

             ناز ِتو

من به تو نماز می برم

التماس می کنم ترا

چشمهای من

لای دستهای قنوت

جستجو می کنند

                         عشق را

با تومشق ِعشق می کنند

*

ای تمام ِعاشقانه های من

از آن ِ تو

دل بهانه می کند ترا

بی بهانه

کی توان

ترانه ساز کرد

راز کرد

نیازکرد

یا رب، مددی که صاحب درد شوم

درشهـر ِقشنگ ِعشق، شبگرد شوم

گردم همه هفت وادی عشق،به درد

و انگاه در آستــانه ات مـــرد شوم

***

یارب مددی پیش کسی خم نشوم

محتـاج ِهمـه آدم  و عــالم نشوم

وندر طلب ِسیب،ز ِ«حـوا»حتی

- من -میخواهم که مثل ِ«آدم»نشوم

***

یا رب مددی که مثل ِآدم نشوم

انگشت نمای خلـق ِعالم نشوم

اورانده شد ازبهشت و-من-می خواهم

از  قافلــه بهشتیـــان کم نشوم

گل

     که توباشی

تمام ضرب المثلهای جهان

ازاعتبار می افتند

زانسان که گفته اند:

« با

یک گل

بهار

آمدنی نیست »

و تو

شکفتی

بردر

وبهار

تمام ِحجم ِخانه ام را

بو کرد

با آمدن ِتو.

آقایم که بیاید

نه آل خلیفه

برجای خواهد ماند

نه آل سعود

*

آقایم که بیاید

باذوالفقارپدر

                دردست

حق به حقدارخواهد داد

وفرقی نمی کند

شیعه باشی یا سنی

*

خادم الحرمین

که خائن الحرمین باشد

همین میشود

دست دردست شیطان

قرآن برنیزه

                 که نه

بل برشعله های سرکش نفت

                               خواهد کرد

بی که بداند فوج ابابیل

                            درراه است 

                                        باآقایم که بیاید!!

*

تبت یدا آل خلیفه

تبت یدا سعود 

که شمشیر آقایم

 اول بار دست این حرامیان ِخیمه زده بر ِگِرد ِحرم را

                                                              خواهد برید

وآنگاه به « هفت سنگ » دست

                            خواهد برد

                                  درسپیده دم روز هفتم                 

   « شیطان » به هوش باشد !

و

یاران ِ منتظر

                به گوش

آقایم که بیاید............

شب بودو-من-عاشقانه راه افتادم

وانـدر پی آن چشــم سیــاه افتادم

می بُـرد دلــم ،ولی نمی دانستــم

از چاله برآمــدم ،به چــاه افتادم

اگرکه عشق نباشد بهاربی معناست

درون ِپنجره ها،انتظار بی معناست

ندارم ازخودم ای خوب اختیاری،چون

برای عاشق تو اختیـار بی معناست

همیشه عشق ترا جار میزند دل ِمن

که عاشقان تراعیب وعاربی معناست

چوبیقراری دل دید دوش،گفت کسی

که حرف ِفاصله،یعنی حصار،بی معناست

به دوش ِخویش کشم دارِعشق را،عمری

بدون میثم تمــار، دار، بی معناست

امید ِآمدنت را در این زمانه سرد

عزیز ِروز ِقرارم،قراربی معناست

تواعتبار منی درگذار فصل بلوغ

بدون عشق توأم اعتبار بی معناست

نیایی ارتودراین فصل، باغ میمیرد 

بدون ِ نام ِتوحرف ازبهاربی معناست

گل ِنرگس ،گل ِنرگس، نخواهم

بهــار ِبی ترا ،هرگــز،نخواهم

نباشی تاتو،حسی نیست،ای خوب

وگردستم دهد این حس نخواهم

***

گل ِنرگس ،نه حس دارم،نه حالی

 نه در سر شــور دارم ،نه خیالی

 نوشتــم نامــه  بر بال کبوتـــر 

بجـــز دوری نـداره دل ، ملالی

***

آی

دختر بهار

            بیقرار

آمده پشت در 

                درانتظار

دامنش

پُرزیاس ونرگس وگل محمدیست

شادوشادو شاد

بازکن

       در ِدلت

شاخه ای گل محمدی بگیر

                            بوش کن

حرفهای عاشقانه ی

                   دختر ِبهاررا

                               گوش کن :

حرف ِدوست داشتن

حرف ِمهربانی و محبت وصفا

حرف از امید

***

دوستان

همرهان ِباغ وبوستان

چهره تان مدام

                  مثل ِگل

ولی

عمرتان

عمر ِنوح

            باد

پُر شکوه

              باد  

ومجنون شدم از جنون نگاهت

دلم برده باخود دوچشم سیاهت

زلیخای من یوسفم خوانده بودی

ازاین روفکندی مرا قعر ِچاهت

زتو ناززیباست ، من گفته باشم

که گلهــای باغند خیـل ِسپــاهت

شب ِزندگی را چراغی بیفروز

چراغی کجا بهترازروی ماهت

کجا می روی نازنینـم ؟ غمینم

خداباد واین عشق پشت وپناهت

به پشت ِسرت کاسه آب یعنی:که

مانده است چشمان ِمستم به راهت

ومن آمدم

                 عشق باریده بود

وپیشانیت

               غرقِ ِشبنم

وچشمانِ ِتو

                   بود

                         سرشار از شوق

پُراز التماس ِ

                «بیا دیر شد» بود

وحجم ِهوا

عطر ِزیبای عاشق شدن

                               راپراکنده می کرد

نسیمی خنک

                        گیسوان ترا

                                       ناز میکرد 

وانگار

با من

 همه - یکصدا-

می سرودند:

 عزیزم

 « ترا دوست میدارم »

 امروز

وهرروز

گیسوان تو

چتر آرامش منند

ودامنت

بهترین جا

            برای نوازش

لبخندت

یکتا هدیه ایست

                      گاه خواهش

نامت

 آنچنان زیباست

که پرندگان 

به نجوا

درگوش هم

زمزمه می کنند

ومن همگام

با پرندگان

به تلاوت سرود عشق

لب باز می کنم

سحرگاه :

 « آه

دوست دارمت

                قشنگ

                          ماه»

شگفتا دریا

و

 شگفتا تو

               با آن نگاه دریاییت
و

اندامت

 
      که ساحلیست

                      بیکرانه
برای رسیدن

به آرامشی رویایی

                      جاودانه

آنکس که ترا داشته باشد

بی شک 

به رود

            نه

به دریا

           نه

بل به اقیانوس ِبیکرا ن ِآبی آرام

رسیده است!

گنـاه ِبزرگیست عـاشق شدن

 و در باغ دنیــا شقــایق شدن

برای رسیدن به ساحل، گهی

به سمت ِدل ِدوست قایق شدن

حقیقت،نگـاه ِقشنـگ ِشماست

و مسـت ِشـراب ِحقـایق شدن

در آغــوش ِباز ِیکی پنجــره

تو باشـی و محـو ِدقایق شدن

به دیوانگی میزنم خویش را

گنـاه بزرگیست عاشـق شدن

وباز

جمعه شد

وتو نیامدی

ومن که عاشقم

به حسرت نگاه

مبتلا شدم

به تو

تو

ای قشنگ

ماه

مبتلا شدم

دوست می دارم تـــرا ایران من

دوست می دارم ترا با جان وتن

دوست می دارم ترا سرشار ِعشق

ای وطن باشی تو پرچمدار ِعشق

دوست می دارم ترا آباد ، من

دوست می دارم ترا آزاد، من

دوست می دارم چوباغی سبزوشاد

هر زمـان باشــی  رهــا از انقیـــاد

دوست می دارم ترا بالاله ها

سروها، شمشــادها ،آلاله ها

دوست می دارم که باشی سرفراز

پرچمــت بر بــام  ِدنیــا برفـــراز

دوست می دارم گلستانت کنم

اســوه هر باغ و بستـانت کنم

دوست می دارم که باشی باشکوه

استـــوار و برقـــرار و مثـل کوه

دوست مــی دارم تــرا با مردمت

مست می گردم به جامی ازخُـمَت

ای وطن باشی همیشه پایدار

سرفراز و سربلنـد و استوار

دست ِغیرازخاک ِپاکت دورباد

خانه ات آبــاد و دل پُر نـورباد

باد خورشیدت همیشه پرفروغ

فکر ِمردان ِتو سرشـــار ِنبوغ

دشمنانت ،خوارباشند وذلیل

درحضور ِمردمان ِمرد ِایل

ای وطن تو مایه فخر ِمنی

درهمه عالم تو بهترمیهنی

میهن ِمن،خانه ِمن، عشق ِمن

قلب ِمن،کاشانه من،عشق ِمن

دوست می دارم که باشی باصفا

تا ابــد در سایــه لطــف ِخـــــدا

آمد بهــار و گشت بپا انقلاب گل

کـردند عاشقـان خـدا انتخاب گل

از مشـرق ِکرانه توحیـد بردمید

بردشت ِنیلگون ِوطن،آفتاب گل

بنوشت باغبان زمان،حرفهای سبز

باسطرهای سرخ به زیبا کتاب گل

یادش بخیر،گاه ِخوش عاشقی که بود

در سینــه های عاشـق ما التهاب گل

دیدیم رقص لاله ومانده است یادمان

در بوستان سبـز ِوطن پیچ وتاب گل

شدانفجار ِنور و به شوق ِوصال یار

برداشت هم ازآن رخ ِزیبا نقاب گل

آمد کسی که بوی خداداشت باخودش

پُرکردحجم سینه مان با بوی ناب گل

دیدیم جور دیگری ما باغ  و بوستان

تا شُست چشمهای زمان رابه آب گل

بلبل به روی شاخه ای میخوانداین غزل

می گفت با تبسمــی او را جــواب گل :

« آمد بهــار و گشت بپا انقــلاب گل

کــردند عاشقــان ِخدا انتخــاب گل»

درحنجره بغض عاشقی چند شکفت

در سینــه نهال سبــز پیــوند شکفت

می خواند زبام نورخورشیدچوصبح

در باغ دلــم غنچــه لبخنـــد شکفت

***

درباغچه مان شکفت خرمن خرمن

آلالـه و یاس و لالـه ،دامــن دامــن

می خواند چکاوکی سحر، گاه فلق

برخیــز ، که شد بهار، بهمن بهمن

 سپیده

        سرزده است

 تلفن زنگ می زند

من ازخواب برمی خیزم

گوشی رابر می دارم

وصدای تست

که سبز می شود

                        درگوشی

مثل ِعطر ِبهارنارنج است

طعم عسل دارد

سلام که می کنی

غصه هایم را

                   پرواز می دهی

بهار

         درمن جاری شده است

با جیک جیک ِلبانت

                           درگوشی

سلام که می کنی

قند دردلم

              آب می شود

ودرالتهاب ِطنین ِکلمات ِبعدی

بی تاب می شوم

«عزیزم»

«جانم»

«دوستت دارم»

کبوتر ِشوق

برشانه هایم می نشیند

*

چقدر

عاشقانه می سرایی

واژه هارا

بردل من

*

لبانت

پیامبری است

که آیه های ناب ِعشق را

                              بردلم

 به تلاوت می نشیند

لبانت

پیامبریست

وامروز

روز ِبعثت ِدیگری

خدایا عاشـقم کن عاشقم کن

به عشقت لایقم کن لایقم کن

کلید ِحل ِمشکلهاست،عشقت

به مشکلهــا الهــی فایقم کن

گل ِنرگس ، گل ِباغ ِرسولی

گل ِ زیبــایی از بـاغ ِ بتولی

تو،روح عاشقان درعالم غیب!

بیا درجسم ِخاکی کن حلولی

***

گل ِ نرگس ،گل ِنرگس،لبالب

بکن جام ِدلم ازعشق هرشب

شب ِجمعه شبِ قدراست،دانی

شبی کزشوق ِوصلت میکنم تب

گل ِنرگس،گل ِنرگس خرابم

تومیدونی خراب ِ بی حسابم

به صبح جمعه ای بنشسته بردر

برای دیدنـت در پیـچ و تابم

***

گل ِنرگس ، گل ِنرگس ، نگاهی

منم سرگشته ای، گم کرده راهی

به پشت پرده ام دل برده ای،کاش

نوازی دل،به چشمــی،گاهگاهی

بالطف وعنایت حضرت آقا این غزل امروز  سروده شد وتقدیم بارگاه آن حضرت میگرددباشد

 که مورد قبول واقع گردد:

دلم هوای ترا کرده ، باز، این جمعه

نشسته چشم به راه ِتو،اینچنین جمعه

کجایی ای همـه سرمستـی دلم ازتو

شراب ِشعــربنوشــانِیَم دراین جمعه

به سال ِقحطی عشق وزلال ِعاطفه ها

بیا ببـار ایا عشــق بر زمین ، جمعه

به جمعه،چشم به راهم به کوچه،می دانم

ظهورمی کنی ای خوب،بهترین جمعه

عروس ِجمله ی ایام ِهفتـه شد، جانا

به یُمـن ِگام ِشمــا آی نازنین ،جمعه

طلوع می کنی ای آفتاب ومی گردد

به شوق ِ دینت،آغاز، آخرین جمعه

نگاه کن که دل ودست وپام می لرزد

مگرتو،می رسی ازراه،درهمین جمعه؟!!

با کسب اجازه ازمحضر شاعر گرانقدرآقای محمدعلی بهمنی:

«گاهی دلم برای خودم تنگ می شود »

غمهــا درون ِسینـه ام آونگ می شود

تا درحضــور ِدیده ام آئینـه می شوی

بغضی فشرده درگلویم سنگ می شود

آبستن ِخیال ِتوام بیش ازاین که هست

یادت مدام

               با دل

                       هماهنگ می شود

ای مهربان تورفتی وماندم غریب-من-

بین ِمن و تو فاصله،فرسنگ می شود

ازرفتـن ِشمـا و چـرا ماندن ِمن است

بین ِمن و دل

                  اگر

                          جنگ می شود

سرمی نهم به دامن ِدل گریه می کنم

وقتی دلــم برای شمـا تنـگ می شود

نکته:مصرع اول نام کتاب وهمچنین یک مصرع ازغزلی ازشاعرمعاصرمحمد علی بهمنی است.

آن سر به ره ِحجاز قرآن می خواند

برنیـزه و سرفـراز قرآن می خواند

می خواست کلام حق بگوید زین رو

با نای بریــده ،باز، قرآن می خواند

سینه ام را سپــر ِتیــر ِبــلا می خواهم

سر ِخودرا به سر ِنیزه جدا می خواهم

گــر بدانم که شود دین پیمبــر جــاوید

جان ِخود را به ره دین فـدا می خواهم

ننهــم -من- ســر ِتسلیــم به درگاه ِیزید

سـر ِتسلیــم به درگــاه ِخـدا می خواهم

جان ِخود درره آزادگی ودین و شرف

داده و پرچــم اســلام به پا می خواهم

زنده می گــردد اگر دیــن خدا باخونم

خون ِخودریخته درکرب وبلامی خواهم

تشنـه آب نـِیَم جرعـه ای ازکوثـر بس

خویش سیراب ازآن آب بقا می خواهم

بیاای دل پرازاحساس باشیم

نگهبـان ِ حــریم ِ یاس باشیم

محرم شدبه دشت ِ کربلا هم

بیایک لحظه چون عباس باشیم

تاخنجر،حنجر ِتورا می بوسید

بازوی بـــرادر ترا می بوسید

خورشیددرآن دم به زمین آمده بود

بی واسطه پیکر ِتورا می بوسید

***

بر نیــزه عاشقی سَری می باید

براین لب ِتشنه کوثری می باید

آن تیر ِسه شعبه بوسه گاهش بی شک

برحنجرِسرخ ِاصغری می باید

گل نرگس،گل نرگس چه نازی

همــه گوینــد؛ خیلــی دلنوازی

کی افشانی به دوشت تارگیسو

که ما را مبتلای خویش سازی

*** 

گل ِنرگس ، گل ِنرگس جوازی

بده دیداری رویت را، که نازی

تو، این دل ، این دل ِدیوانه ِمن 

همی خواهی بسوزی یابسازی

می خواست دلم که قایقی بردارد

از سفـــره عشــــق قاتقی بردارد

تا آنکه کندهدیه به گیسوی قشنگ

از باغچــه مان شقـــایقی بردارد

بیا دردیده مهمـانت کنم من

وگیسورا پریشانت کنم من

بیا، آوردم اسماعیل ِدل را

گل ِنرگس به قربانت کنم من

***

بیـا ، قربـانی تو این دل ِمست

دلـم ،دلــداده تو،هست ،تاهست

چه بایدکرد،ای زیبای بی شک !

که درمجموع ِیاران توپیوست؟

***

بیـا ، قربــانی تو این دل ِمست

شده حیــرانی تو این دل ِمست

نمــوده کوچــه دل آب وجارو

به دست افشانی تواین دل ِمست

چندیست تصمیم گرفته ام هرجمعه برای آقایم،

 عشقم،مولایم هرجمعه این وبلاگ رابا شعری

 آذین ببندم - البته ازچند جمعه گذشته این مهم

 آغازشده است-واین هم دوبیتی های تقدیمی

این جمعه ناگزیر:

گل ِنرگس پریشونم پریشون

گلاازدوریت خونه دلم خون

بساط ِعاشقی گسترده امشب

بیا پایت بنـه برچشم ِمجنون

***

گل ِنرگس ، گل ِنرگس خدارا

نگاهی کن دمی این بی وفارا

پریشـونه پریشـونه  دل ِمــن

صفایی ده به دستت زلف ِمارا

***

گل ِنرگس، گل ِنرگس چه خوبی

برایم دیدنت یک آرزو، بی

بیا که جمع ِیاران ِتو جـَمعـِه 

بیا زیبـا که محبوب القلـوبی

نکته: «بی» درلهجه لری یعنی« بود »

دل ِ من ای دل ِهمــزاد ِپاییز

چها دیدی تو ازبیــداد ِ پاییز

نهادی سربه زانوی غم امروز

پریشان کرده زلفت باد ِپاییز

گل نرگس خزان شدسینه من

غــم ِدوری غـم ِ دیـرینه من

دل ِمن حسـرت ِدیــدار دارد

بیــا گل کـن تو در آدینه من

***

گل ِنرگس گل ِنرگس خزونه

که ابـری سینـه هفت آسمونه

نمی باره نـَمـی بر سینـه من

تو گویی آسمـون نامهـربونه

دلم ای دل بیا با هم بگرییم

به ابر ِچشم،برعالم بگرییم

دراین فصل ِکبود ِزندگانی

بــرای عــالم و آدم بگرییم

گل ِنرگس،گل ِنرگس،چراغی-

تو، که زیبـاترین گلهای باغی

بیا و لحظه ای ما رو نظرکن

بگیر از این دل ِشیدا سراغی

***

گل ِنرگس ، گل ِنرگس چه بویی

ندارم بهــر ِدیــدارت وضویی

گنهـکارم ،گنهـکارم ، گنهـکار

صدایت می کنم -من-با چه رویی!!

دودست ِسبز ِتو پَرداده خواب ِپنجره ها

گشــود از رخ ِ زیبــا،نقــاب ِ پنجره ها

چه حرفها که نوشته است چشم ِ زیبایت

برای طفــل ِدلـم  در کتــاب ِ پنجره ها

چقــدرناز و دلانگیــز می شــود تا تو

به عشوه می شکفی کنج ِقاب ِپنجره ها

عبورمی کنی ازپشت ِ پرده های خیال

وساده می شکنی اضطراب ِ پنجره ها

تورفته ای ودلم هست وعشوه های خوشت

تورفتــه ای وپُـرم زالتهاب ِ پنجره ها

کجای این شب ِتاریک درحضور ِدلم

طلــوع می کنی ای آفتـاب ِ پنجره ها

درانتظار ِ واقعه ها پیرشددلم

باری اسیر ِ پنجه تقدیرشد دلم

حیران ِوصل سربه بیابان وکوه ودشت

تادر «حرا»ی عشق ِ تو تفسیر شد دلم

گفتی که:«ازرگت به تو نزدیکترکـَسَم»

بنمـای رخ که ازدوجهان سیــرشد دلم

وندرکمند ِ خاطره زلفهای تو

آهوترین ِ حلقه زنجیر شد دلم

مائیم وحیرتی که به «سینا»ی عاشقی

درسینه محو ِ«آتش ِ تصویر » شددلم

تاسرکشیدجام ِ«انالحق»به شوق دوست

منصـــور ِ دار ِ حلقــــه تکفیــــرشددلم

«شبنم»،اگرکه صبح به خورشیدخنده زد

مبهـــوتِ آن ستـــاره شبگیـــر شد دلم

نکته:

ع-شبنم تخلص این حقیر است.

شما که غریبه نیستید

او خود می داند

دروغ

یاراستِ

تمام  ِآنچه _ من _می گویم

وبرای همین است

که هنوز

چشم به راهم گذاشته است

درپشت ِپنجره  ِانتظار

...

من یک دروغگویم

وچشمهام

ودلم این را می گویند

که

اگر جزاین بود

نوازش ِدستان  ِنازنینش

پریشانی گیسوان ِمرا

شانه ای می شد

وسرو ِ قامت ِسبزش

سایه گستر ِایام پائیزیم

گل ِ نرگس ، گل ِ نرگس ، بهونه

دلـُم می گیره بَهـر ِت عاشقونه

نـــداره طاقــت ِدوری عزیـــزم

عجب رسمیست رسم این زمونه

***

نگهم غرق ِ سوال است اگر بگذارند

به تماشای تو ،لال است اگربگذارند

دلکــــی دارم هنـــگامه ناز

لای آن گیس ِشلال است اگربگذارند

عاشقـــی عارنباشـد به خدا

بلکه خودعین کمال است اگربگذارند

دیدن ِروی تو ای خوبترازآئینه

یک نظر،گاه حلال است اگر بگذارند

من ودل کنـدن ِازدوست خدا می داند

سخنی سخت محال است اگر بگذارند

به مناسبت هفته دفاع مقدس وتقدیم به شهداکه درهشت سال نوری ازهفت شهرعشق گذشتند:

شرمنده ازنگاه ِتوخورشیدمی شود

حیــران ِچشمهـای تو ناهید میشود

میخوانی ازبلندی گلدسته،شعر ِنور

درسینه، سبز، دانه توحید می شود

باخون ِسرخ ِتست که اینگونه باغ ِعشق

پُــرازنهـــال ِنورس ِامید می شود

آن لاله ای که رسته به ایوان ِانقلاب

تاریخ سـاز ِزنده جـاوید می شود

ازآسمـان ِسرخ وطن با طلوع ِتو

شب،ای ستاره سحرتبعیدمی شود

دردفتــر ِسپیـد ِزمان ازبرای ما

مضمون ِخاطرات ِتوتجدیدمی شود

چون شبنمی زلال،سحرگاه ِعاشقی

شرمنده ازنگاه ِتوخورشیدمی شود

قـرآن قـرآن کتاب ِ انسان سازی

تفسیـر بلنــد و ناب ِانسان سازی

هین معجزه راببین که پیغمبر ِعشق

بگشوده چگونه باب ِانسان سازی

***

کلیــد ِحل ِمشکلهــاست قرآن

چراغ ِروشن ِ دلهـاست قرآن

سراسرحکمت ودرس ِحیات است

به هرجاشمع ِمحفلهاست قرآن

***

همــه قـــرآن کلام ِآسمانی

زســوی حــق پیام ِآسمانی

شراب ِعشق درجام ِخوش ِوحی

عجب جامیست جام ِآسمانی

***

تمـام ِآیـه هایش نور درنور

مفاهیمش برای خلق،منشور

شود گرهمدم ِکس مُصحف ِعشق

شوددربارگاه ِدوست محشور

***

کــلام ِحــق پیام ِ جاودانی

پیام ِعشق وشورومهربانی

نمــایاننـده راه ِسعـــــادت

سراسردرس،درس ِزندگانی

چکیدی

تو

از کنج آن پنجره

                   برنگاهم

تمام وجودم

پرازشعر شد

وباران ِچشمت

تمام ِ وجود ِمرا

پردوبیتی

رباعی

غزل

مثنوی

           کرد

وحالی

 به حالی شدم

                     _من_

وازعشق

سرشار و

خالی

شدم

        _ من_

چه حالی

                شدم

                           _من_ !!!

به مناسبت روز قدس وبه امید روزی که سوار ِسرخن ِصبح بیاید وآزادی قدس ارمغان حضورش باشد انشاءالله:

ای قدس ِدرانتظار اومی آید

ای قبلــــه یادگــاراو می آید

تاآنکه رهاکند زبندت روزی

با دُلدُل وذوالفقار او می آید

***

ای قدس دوباره می کند آبادت

او می بینـد،می شنـود،فریادت

آن روز که وعده حقیقی برسد

می آید و می کند زبنــد آزادت

***

ای قدس قرار ِصبح را می بینی

آن آینــــه دار ِصبح را می بینی

شب می رود، آفتـــاب برمی آید

آن روز سوار ِصبح را می بینی

***

این بـــذر به بار می نشینـــد روزی

درآتش اگرچه این زمان می سوزی

خود میــدانی که او می آید، زین رو

برپنجره چشم خویش را می دوزی

***

ویک رباعی تقدیم به انتفاضه:

باسنگ به جنگ ِ فتنه رفتن دارد

آن فتنـه که برتن ِ خود آهن دارد

امــروزه  و با فلاخـــن ِ داوودی

پیشــانی جالوت شکستــــن دارد!!!

نکته:

اسب« سرخن» درزبان لری به اسب سپید گفته می شود.

باعرض تسلیت ایام سوگواری مقتدای ما شیعیان حضرت علی (ع) چند دوبیتی که حاصل این ایام است تقدیم می گردد:

مستم مستم علـی علـی می گویم

من، تاهستم علی علی می گویم

برعشـق علی و یازده گوهر او

چون دل بستم علی علی می گویم

***

مستم مستم علی شراب ِ دل ِ من

سرمنشأ ِ عشق والتهاب ِ دلِ من

درشب، شبِ قدر ِ دل سپردن بادوست

اونور ِ خداست، آفتاب ِ دل ِ من

***

مستم مستم ولای او می جویم

آئینـــه ِباصفــای او می جویم

من درمهـر ِ علی خدارا دیدم

دردل عشق ِخدای اومی جویم

***

دل شد مست ِشراب ِانگور ِعلی

تا کرده ام اقتــدا به منشور ِعلی

آن نور ، که راه عاشقـی بنماید

درهردوجهان کجاست،جزنور ِعلی

***

ای دل دل ِمن چو کوفیان جا نزنی

بر مهـــر ِعلی و فاطمــــه پا نزنی

درخیمــــه دشمن ِعلـــی ننشینـــی

آتــش به در ِخیمــــه مــــولا نزنی!!

***

تو ، مایه ننگ ِنســـل ِآدم نشوی

شرمنــده بارگاه ِ اعظـــم نشوی

درپشت ِدر ِمسجد ِکوفه شب ِقدر

ای دل،دل ِمن-تو-ابن ِملجم نشوی!!!

***

عشق یعنی ره ِ دل پیمودن

دست دردست ِشقایق بودن

عشق یعنی به صفادرشب ِ شوق

دست درگیس ِگلی بنمودن

عشق یعنی چمن ِباغ ِخدا

چون نهالی به دعا پیمودن

عشق یعنی غم ِ گلها خوردن

درخزان زردی گل بستودن

عشق یعنی که به بام ِگل ِسرخ

بال را سوی خدا بگشــودن

عشق یعنی به سبدهای همه

سیبی ازباغِ خـدا افــزودن

عشق یعنی به بَر ِ آینـه ها

خویش را بهر ِخدا پالودن

عشق یعنی سحری شبنم ِمهر

اندرآغــو.ش ِعلفـها بودن

تومثل ِعشق،زیبا وقشنگی

میـــان ِباغ ِرؤیاهـای سبــزم

همیشـه با منه یاد زلالـت

کجایی آی؟!ای زیبای سبزم

اگرچه بادل ِ پُر از نیازآمده ایم

به میهمانی ارباب ِ ناز آمده ایم

شکوه ِعشق به این سویمان کشید،که پَر

کبــوترانه کشیدیم وباز آمده ایم

پُرازکرامت این میزبان شده است جهان

چو رند درطلب ِکشف ِراز آمده ایم

بساط ِعاشقی اینجا به وسعت ِعشق است

کجاست دل ، که ببیند مجازآمده ایم

نیازنیست به دعوت،که پرده بردرنیست

وما به میل خود و بی جواز آمده ایم

برای صاحب این سفره ناز زیبنده است

به زیر سایه این سـرو ِ ناز آمده ایم

سمند ِعشق به یـُمن ِامید زین کردیم

و بربساط ِ بسیطش به تاز آمده ایم      

برای هدیه براین سفره دستمان خالیست

که مـابه درگه آن بی نیـــازآمده ایم

برسفره عشق میزبانی یاحق

 من آمده ام به میهمانی یاحق

دارم امید رحمت ومی خواهم

ازمـــائده های آسمـانی یاحق

جمعه گذشته سعادت نصیب شددلم مهمان صحن وسرای مطهر مسجد جمکران بود حالی دست داد وحاصل چند دوبیتی از مجموعه« نرگسی »های این حقیر شد که تعدادی از آنها را تقدیم می نمایم:

گل ِنرگــس ، گل ِباغ ِولایی

گل ِزیبــای باغ ِمصطفــایی

همه چشم امید شیعه برتست

چراغ ِچشم ِ شیعه کی میایی ؟

***

گل ِنرگس، گل ِنرگس فدایت

به قّـربـان ِنگـاه ِ با صفــایت

دوچشمــانم قدمــگاه ِ تو، آقا

دلم را سفره ای کردم برایت

***

گل ِنرگس،گل ِنرگس،شب ِعشق

سـراغت آمــدم در مکــتب ِعشق

منـــم طفــل ِ دبستــانی عشقــت

که گویی نکته ای ازمذهب ِعشق

***

گل ِ نرگس، گل ِنرگس، به باغت

عزیــزم ، آمـدم ، گیــرم سراغت

منــم گم کـــرده راهی، نازنینـــا

که محتــاجم به سوسوی چراغت

***

آفتـــابی می شـــــوی کی آفتاب ِ من؟!

می دهی پایان شبان ِ اضطراب ِ من

آفتـــابی می شوی کی ؟ تا بشویم تن

دربلــور ِنـور ِ چشمانت، شهاب ِمن

سایه سارم می شود کی گیسوان ِ تو؟

می شود آغوش ِتوآرامگاه ِالتهاب ِمن!

کی به پایان می رسدآن وعده موعود

کی میــایی می نشانی آب وتاب ِ من

نیست خوشبوترزتوآی ای گل ِ نرگس

گشته ای زینـرو تو تنها انتخاب ِ من

من همیشه خواب می بینم تو می آیی

تاسپیده ی صبح ِصادق توبه خواب ِمن

می گشـــایم از بـرایت  عقـده دل را

تو!، بیـایی، میکنی امضــا کتاب ِ من؟!

تاظهور ِ چشمهایت درکناره پنجره آری

می نشینم تاشوم مست ازنگاهت آفتاب ِ من

حجم قاب ِقلب ِمن خالیست ،می دانم

تو ، میــایی میکنی پُر حجم ِقاب ِمن

***

آه ای سرشـار ِ نـور از دور می آیی

خواب دیدم درشبی ای نور ِناب ِ من

شما که غریبه نیستید

 ایلیاتیم

سفره ای مدام

 دارم

            و

               داشتم

به وسعت دلم

قاتقم

سبدسبد

         مهربانی است

آب من

 زلال سادگیست

                   روی سفره دلم

چشمهای من

دوپیاله

          عسل

                صداقتند

دستهام

          دوبال

                  عاطفه

گل نرگس، تهیــدستم  تهیــدست

دلی دارم به عشقت مانده پابست

تو میـــدونی که من طاقت ندارم

به جام یک نگاهت کن دلم مست

***

گل نرگس ،گل نرگس شدازدست

به عطــر افشـانی یادت دلم مست

به یُمــن ِوعــده ای که داده بودی

دل من عاشقت می مـونه تاهست

(۴)

شما که غریبه نیستید

دلم هوای لک لکها را کرده است

آشیان گزیده بر بام کومه مان

که صبوحی

با موسیقی منقار ِخود

- لهجه نیایش لک لکها-

به بیداریمان طعنه می زنند

(3)

شما که غریبه نیستید

دلم هوای برنو کرده است

                                  بردوش

باقطاری فشنگ

                          درکمر

نشسته برصخره ای سترگ

وسربه سر بزهای کوهی بگذارم

بی هیچ هوس شکاری

                           درسر

***

چندیست طرحی به ذهنم خطور کرده است

 ودلم را غرق درشور وهوای نوشتن کرده ام

 تلنگری بادیدن عنوان کتابی از هوشنگ

 مرادی کرمانی نویسنده بنام کشورمان به نام

 «شماکه غریبه نیستید»

ازشما چه پنهان فقط محو عنوان کتاب شده ام

 وهنوز آنرا نخوانده ام آن را دردست

 دختردانشجویی درمسافرتی دیده ام.

واین هم اولین تلنگربا عنوان «شما که غریبه

 نیستید»:

(١)

شما که غریبه نیستید

من ایلیاتیم

ایلیاتی عاشق

ایلیاتی صاف

                 صادق

ایلیاتی ساده

ایلیاتی دلداده

ایلیاتی بی ریا

ایلیاتی باصفا

***

(٢)

شماکه غریبه نیستید

دلم میخواهد

پاپتی

تمام جنگل را

                  بدوم

تمام دشت را

                  کوههارا

ازدرختان بلوط بالا بروم

به چَویل

ریواس

کـَنگـَر

سلام بدهم

وظهر بنشینم

بامادر

ماست

با نان وپنیرک بخورم

ماست

با « کـَلگ وکـَلـِه »

***

واین 

ادامه دارد

انشاء ا...

 * کلگ وکله : غذایی محلی که با  نان بلوط وکله پاچه درست می کنند( یه نوع تلیت

 است) وخیلی خوشمزه ومقوی.

پنیرک  : گیاهی که به محلی( تولـَه ) گفته می شود وآن را با سیر که بپزند خیلی

 خوشمزه می شود البته با ماست خوشمزه تر هم می شود.

او می آید بهشت را جلــــوه کند

زیبایی سرنوشت راجلــــوه کند

گویند که نیک وبد به چشمان شماست

معنای قشنگ وزشت راجلوه کند

تقدیم به همه منتظران ظهور

ایهـــا لنــاس نــور می آید

و زمـــان ِظهــــور می آید

موسی از کوه طور می آید

خــاتم ِظلم و جــور می آید

آنکه پیشــانیش پـُراز نـور است

مــاه ِ درپشت ِ ابر مستــوراست

اومی آید،که شیعـه مسروراست

شیعه ازعشق اوست مغروراست

ایهــالناس صبــح نزدیـک است

گنه ازماست کوچه تاریک است

کوچه تاریک وراه باریک است

که زمــان ِعبــور نزدیـک است

چه شدآن روزهای عشق،آه ای دل

که شد آن عشقهـا تباه ای دل

سینه هامان پراز گناه ای دل

فکرواندیشه مان سیاه ای دل

ما،همــه، از گناهکـــارانیم

نی زاصحاب ونی زیارانیم

گــرچه ازنسل ِ بیقـرارانیم

منتظــر بر ظهـور ِ بارانیم

آی یاران، چه درسبــو دارید؟

دست خالیست، آه ، رودارید؟

بهر ِ دیدار ِ او ، وضو دارید؟

هدیـه ای، ازبــرای او دارید؟

آی یاران چه بی وفا هستید!

کـی در اندیشــه ولا هستید؟

گوئیــا ازخــدا ،جـدا هستید

به تب ِ کوفــه،مبتـلا هستید

***

می شود انتخاب ِ اوباشیم

یاکه پادر رکاب ِ اوباشیم

مست ِعشق وخراب ِاوباشیم

درصف ِ انقلاب ِ‌اوباشیم

***

مژده یاران که یار می آید

بار ِ دیگـــر بهــار می آید

بیقـــراران،قــرار می آید

مرد ِ«سرخن سوار»می آید

بهترین مرد ِ ایل می آید

آن یل ِ بی بدیــل می آید

با سبــدها چویـل می آید

ازپس ِ کوه ِ گیل می آید

***

مرد سرخن سوار : مردی که سوار اسب سفید می آید وایل را ازهمه مشکلات ودرد ورنجها نجات خواهد داد.

چویل : گیاهی سبز رنگ و خوش بو که درمناطق سردسیری در رشته کوههای زاگرس واستانهای لرستان وکهگیلویه وبویراحمد می روید.

گوه گیل : کوهی دراستان کهگیلویه وبویر احمد وبه اقتضای طبیعت ایل درشعر آمده  .

هرچند دوروز ازروز مادرگذشته ولی باتمام عشقم به « مادر » این شعر را تقدیم وجود نازنینش می نمایم:

مامان سلام ،سلام مامان

می خوام باهات حرف بزنم

بگیــر منــو تو دامنــت

میخوام برات حرف بزنم

مامان میخوام برات بگم

شعری که خوندم ازنگات

شعری که گفته ای به من

من می خونم حالا برات

تو،سرو ِسبز ِسربلند

توباغ ِاحسـاس ِ منی

مثل ِ گلـــی لای دلم

شقـایق و یاس ِ منی

مامان تمام لحظه ها

 لالائیــات یاد ِمنه

دامن ِ سبز ِ پُر گلت

خونه آبــــاد ِ منه

میخــوام بشم مســافر ِ

روزای خوب ِ کودکی

مامان میای بگی بـِهـِم

حرفای خوب ِ کودکی

وقتی که غنچــه لبـــات

رو گونه هام جامی گرفت

عشق ِ تو،کنج ِ سینه ام

به اون خــدا پا می گرفت

شبـــای بیمـــاری من

خواب تو چشات جایی نداشت

بی گل ِ روی ِ ناز ِ تو

خونه مـون زیبـــــایی نداشت

تو آسمـون ِ زندگی

تویی فرشته مادرم

باغ ِ بلور ِ سینه ات

مثل ِ بهشتـه مادرم

وقتی که می پیچه صدات

توکوچـه باغ ِ زندگی

می گم بهت :«دوسِت دارم» 

چشم وچراغ ِ زندگی

***

به یاد روح اکبر قرن ، امام عاشقان

بیا باهم سخن از یاس گوییم

وعطـــر ِحرفهای او ببوییم

چو شبنم صبح درباغ شقایق

غبـــاراز گونه گلها بشوییم

***

اماما چشمهایم بیقـرارت

تمام ِشعرهایم سوگوارت

غزلهای دلم سرشارازتو

دوبیتیهای اشکم داغدارت

***

امامـا سینــه ام سرشارازغم

دل ِ بی کینه ام سرشارازغم

تو رفتی باور ِسبــز ِشقــایق

و شد آئینـــه ام سرشارازغم

***

امامـا در دلـم جـا کرده بودی

درون سینه غوغا کرده بودی

نمی دانی چه آمد برسـر ِ دل

چوقاف عشق پیـداکرده بودی

***

امام ِ سبزه ودشت ودمـن، تو

امام ِ سرو ویاس ونسترن، تو

شهیدان لاله های باغ ِ عشقند

 امام لاله های این چمــن، تو

***

اماما بعـد توباغم عجینم

به یاد ِ آن وداع ِ آخرینم

کنار ِ قاب ِ عکست سربه دیوار

میان ِکوچه دل می نشینم 

***

امامــا شــرمگینم ، شــرمگینم

عرق می ریزد ازروی وجبینم

تو گشتی میهمــان ِ لاله ها، آه

مو غافل مانده در روی زمینم

***

یک دنیا نورداشت درپیشانی

یک باغ ِبلورداشت درپیشانی

 انگاربهشت بود دردامانش

 اوجلوه حورداشت درپیشانی

***

یک دنیا شور داشت درپیشـــانی

پربود دوچشــم ِمستـش ازحیرانی

اوداشت سبدسبد گل خنده به لب

می خواست کندبه بوسه ام مهمانی

چه می شد لای آغوش تو بودم

خراب ومست ومدهوش تو بودم

به لبهـــایم لبانت بود تا صبـح

چو تار زلف بر دوش تو بودم

گل نرگس گل نرگس ، خدایی

بگــو این روزها، آقــا کجایی؟

مگرچه ســرزده ازشیعـــه تو

که ظهـــرجمعه پیش ما نیایی

***

گل نرگس گل نرگس،خرابم

کـه از نادیدنـت در التهــابم

مگروعده ندادی روز جمعه

می آیی می کنی تعبیرخوابم

السلام علی نفس الله العلیاوشجرة الطوبی وسدرة المنتهی والمثل الاعلی .

با عرض تسلیت شهادت بانوی دوعالم ،بانوی آب ،بانوی آفتاب محضر دوستان بزرگوار مثنوی «کوه سترگ صبر» را تقدیم می نمایم:

ای فاطمه ، سرور ِزنانی

تو مـــام ِتمـــــام ِشیعیانی

 پیش ازهمــه ،آفریـد، نورت 

 واجب بنموده حق حضورت

«لولاک لما خلقت الافلاک»

ازبهــر ِتو، گفت خالق پاک

ازنور ِخدا - تو- خلق گشتی

تا اسوه هرچه خلق ، گشتی

تو ،نفس ِخدا ،تو،روح پاکش

خود،نشئه ای ازسبوی پاکش

ای فاطمه، مادر ولایت

ای گوهر ِمعدن ِرسالت

تو، « سدرة منتهی » که گویند

تو،«کوثر مصطفی» که گویند

ای فاطمه ،مادر ِپدر، تو

درراز ونیاز تا سحر، تو

ای فاطمه مادرحسینی

وزبهرپدرتو نورعینی

ای وارث ِ برحق ِپیمبـر

وزبهرعلی یگانه همسر

تاکیست فدک گرفت ازتو

خلقی همه درشگفت ازتو

میــــراث ِتمام ِشیعیان را

این خاک ِنیاز ِعاشقان را

ازچیست نواخت برتوسیلی

تا گشت رخت زشرم، نیلی

پهلوی تو، میخ ِدر،خدارا

کشتنــد ترا پســـر،خدارا 

آتش زده اند خانه تو

کوی و در ِآستانه تو

هیهات زمردمان ِبی درد

هیهات زهمــرهان ِنامرد

***

ای فاطمه ،همسـر ِعلی تو

خود،روح ِبه پیکر ِعلی تو

تورفتی واین ولیست تنها

مولای جهان،علیست تنها

با چـــاه سخن به نالـه گوید

شب تا به سحرهماره موید

ای کوه ِسترگ صبر، زهرا

ای همـدم ِدرد و رنج ِمــولا

رنجی که ،تو،می کشیدی آن روز

امـــروز کشیم ، ما ، به صد سوز

ای فاطمه،شیعه باتو خو کرد

باعشــق ِتوسالها وضــو کرد

ای فاطمــه، شیعــه،داغ دارد

ازعشق تو، این چراغ ،دارد

این شیعه ، ترا به یاد دارد

برعشــق ِتو اعتمــاد دارد

ای فاطمه، قلب شیعه،خون است

از درد ِفــــراق ، لاله گون است

ای فاطمه، بی تو سوگواریم

درسینـه، هــزار زخم داریم

ای فاطمـــه، آبـروی شیعه

ازعشق ِتو،پُرسبوی ِشیعه

در سینــه ماست ،عشـق، پیدا

ما قطره و،عشق توست،دریا

دریای ِامیــد ِشیعه، زهرا

ای کوثر ِداغ دیده، زهرا

مظلوم، کجاست قبر ِپاکت

تا سجده بریم،ما،به خاکت

قبر ِتو کجاست، تابشوئیم

کو خانه توست، تاببـوئیم

***

ای فاطمه ، ازتبار ِتو، دل

بس عاشق وبیقرار ِتو، دل

ای فاطمه، ای بهشت سرشار

دریا همه، ای بهشت سرشار

ای فاطمه، رونق ِبهشتی

معنــای ِتمــام ِسرنوشتی

تو، منشأ ِنور ِآسمانی

خورشید ِدل ِجهانیانی

تو، مادر ِصاحب الزمانی

گراین همـه، اقتـدار،داریم

درپیش ِحق ،اعتبار،داریم

ازعشق ِتو،عشق ِعترت ِتوست

ازلطف ِتو ،ازکـرامــت ِتوست

***

باشد که قبول درگه افتد

مقبول ِسرای آن شه افتد

گل نرگس ، گل نرگس غمی نیست

بجـز از دوریت ،  داغ ِکمی نیست

شفــــای داغ ِدل را جـز وصــــالت

به ظهرجمعــه ،جانا مرهمی نیست

بگــذارید که حــالی بکنیم

حالکی بالب وخالی بکنیم

لحظه ای باهم دریا برویم

ازدل ازعشق سوالی بکنیم

عشـق ، یعنی با یار ،شبی

بنشینیــم  و خیــالی بکنیم

عقده هامان را درساحل رود

دورازهمهمه خالی بکنیم

قالی دلهامان نقش ِگل است

ما صفـا با گل ِقالی بکنیم

درشب ِگیسو باماه به شوق

تاسحر،مشق ِوصالی بکنیم

تاپریشان نکندبادش، ناز

دست درگیس ِشُلالی بکنیم

صبح شد بازچو بازار ِلبی

بوسه ای خواسته فالی بکنیم

مثل یک شبنم برگونه ِگل

بگــذارید که حالی بکنیم

فی البداهه ساعت پنج وده دقیقه صبح تقریر شد

امشب دل من دوباره جان می گیرد

با دیــدن تو تاب و تـــوان می گیرد

ای آنکه تمــام جمعـــه ها چشم براه 

مانــدیم ، بیا که آسمـــــان می گیرد

شــــرح ِدل ِپاره  پاره ام می دانی

تو معنــی هـــر اشاره ام می دانی

_من _می خواهم پرنده باشم تا دوست

ای عشق توراه وچاره ام می دانی

***

عاشـق شــده ام گواه ِمن این دل ِمست

گر می خواهی دلیل راه، این دل ِمست

گویند : صلاح خســــروان می داننـــد

درکشــورعشــق پادشـاه این دل ِمست