زسطر سطر ِجبینم بخوان ترانه ِدرد

وگوش کن به نوایم دراین زمانه ِدرد

مرا مبین که چنین عاشقانه می گویم

بپرس ازدل ِتنگ ِمن-این خزانه ِدرد-  

وچشمهام که هنگام ِخنده می بارند

چوابرهای ِبهاری به گونه،دانه ِدرد

غمین نشسته ام اینک کنار ِجاده،صبور

مگرگذرکندازره خدای خانه ِدرد

غبارِخاطره ای کوکه چشم بگشایم

وتوتیا شود اینک درآستانه ِدرد

ببین که زلفِ دل من چسان پریشان است

وکیست آنکه کشد روی ِزلف،شانه ِدرد

صلای غربت من هیچکس نمی شنود

دلم هوای ِوطن کرده با بهانه ِدرد