زبان حال حضرت زینب (س)

مثـنوی در مثنـوی غم با منست

گویـــیا غمهـــای عالم با منست

مثنوی در مثنوی دردست وداغ

کس نمی گــیرد زحال ماسراغ

مثنـــوی درمثنــــوی افتادگــــی

کــــربلا یعنی صـــفاوسادگــــی

مثنـــوی در مثنــــوی دلــواپسی

زیــنبم در کــــربلای بی کســی

زیــنبم با یک بغل گلهــــــای باغ

تشنه لب،پژمرده،دریک ظهرداغ


زیـــنبم تنــــها میان خیل کـــــین

نیست کس ازاهل ایمان،اهل دین

نیسـت چاهــی تا که درد دل کنم

همچـــو بابا دربــرش منزل کنم

*

زیـنبم مـــن،زیـنبم مـــن ،زیـنبم

ظهر عاشــــوراست درتاب وتبم

یک طرف برروی نی سردیده ام

زیــــر سم اسب پیکـــــر دیده ام

دیده ام شمری که خنجرمی کشید

خنجری ازکین به حنجرمی کشید

دیـــده ام در قتلــــــگاه کربــــــلا

_من_حسین رابا تن بی سر،فـدا

بوسه دادم برگلــــوی بی ســـری

دیـــده ام _من_لاله های پرپری

ذوالجناحی دیده ام_من_بی سوار

شـــیهه میزد در فـــراق روی یار

تــــیر دیدم در گلـــوی اصغــــری

کشته ازکین_چون کبوتر_اکـبری

روی دستان حســــین دیــــدم گلی

اصغــــر شــش ماهه مثل سنبلـــی

در کنارم عون وجعفر داده جان

قاســـــــم سبط پیمبــــرداده جان

دیده ام عباس را بی دست _من_

در کنار علقمه ســــرمست _من_

پاره مشکی دیده ام _من_دربرش

پاره پاره نـــیز جسم اطهــــــرش

بـــرلبانش خــون به جای آب بود

او زکوثـــر گویــیا سیــــراب بود

*

زیــنبم من،زیــنبم من، زیــنبم

ظهر عاشوراست درتاب وتبم

*

چون علم افتاد_من_ برداشتم

عشـق عاشــورا به دلها کاشتم

چون علم افتاد _من_افــراشتم

بهرحق_من_این علم برداشتم

بـــین راه کـــــربلا تا شام هـم

روی دوشم می کشیدم این علم

این علم بردوش من برجابماند

تاابد جاویـــد عاشـــــورا بماند

***