شما که غریبه نیستید

می گویند من دیوانه ام

چون هر پنجشنبه

                      عصر

بربلندای کوه می روم

درنزدیکی روستا

وباسنجاق اشتیاق

گلیم نگاهم را
به دیوارافق می دوزم  

وتاصبح نی لبک می زنم

و«یاریار» می خوانم

وبقچه ی دلم را پهن می کنم

باهرآنچه درمزرعه ی دنیای ام چیده ام

                                                 درآن

باصداقت روستایی ام

شایدبیاید

و اولین چاشت این دنیای اش را با من صرف نماید

*

راستی

من دیوانه ام ؟!


پ ن: یاریار نوعی شعر محلیست .