تقدیم به شهیدانی که چندین سال مفقودالاثر بوده اند وحال پلاکی یاخاکستری یا استخوانی از آنها به یادگار زینت بخش فضای غبارآلوده شهرمان شده اند .البته این شعررا درزمانی پیش ازاین سروده ام ، زمانی که درهنگام تشییع پیکر چنین عزیزانی مشاهده نموده بودم عده ای بی هویت به تمسخر مراسم تشییع لب واکرده بودند :

 

من

 

اگرپلاکی هستم

 

یا مشت استخوانی پوسیده

 

یا خاکستری ازجسدی نامعلوم

 

همین را می دانم

 

سند افتخاری هستم

 

ازکسی که زمانی

 

درسینه اش دلی داشت

 

که باعشق

 

به ایران

 

اسلام

 

وانقلاب

 

باشوق تپیدن را

 

تفسیر میکرد

 

*


پلاک من

 

پلاک هویت تست

 

                        ایرانی

 

ومشت استخوانم

 

                 اگرچه پوسیده

 

ریشه درنیاکان تو دارد

 

به تمسخردرمن منگر

 

بل به تفکر

 

 

سرگذشت مرا

 

مروری دوباره بنمای

 

با قرائت یک ایرانی اصیل

 

                           ایرانی مسلمان

 

تا خودت را دریابی

 

ومن را

 

وهدفم را

 

*

 

به تمسخردرمن منگر

 

که همین مشت ِاستخوان ِپوسیده

 

 

زمانی

 

 

درسنگری

 

 

             دلاوری بود

 

درلاله زاری

 

               درخت تناوری

 

و دررکاب علی

 

                 مالک اشتری

 

وترجمان ِعشقی عظیم بود.