یارب مددی که خویش رابشناسم

این دل ، دلک ِ پریش رابشناسم

هرآنچه رسدزدوست نیکوست ولی

توفیق که نوش ونیش را بشناسم

 

×××

 

یارب مددی عشق پدیدار کنم

برهرچه گناه ِکرده اقرار کنم

بایادتوهرسحرگهان برخیزم

برخوان ِتو شامگاه افطار کنم