ســرشتــی  تا گِــلم  با نام احمد

به لطف ای ذات ِبی همتای سرمد

همــاره جاودانـی سـاز از مهـر

الهــی در دلم عشق محمد(ص)

 

×××

 

               مثنوی «مشرق توحید»

 

درسه قسمت سروده شده "شب ِسیاهی وجهل" و "تصویر یکی ازوقایعی که درشب ِجهالت اتفاق می افتد "و "تابیدن نورتوحید ازمهبط عشق"

 

شب بود و تمام ِمردمان در خواب

                    شب بود و سیاهی و جهان، بی تاب

شب بود و زجهل، مردمان، سرشار

                          در ظلمت ِشب، نبود کس، بیدار

شب بود و جهالت و تباهیها

                          شب بود و جهان، پُر از سیاهیها

شب، مأمن مردمان ِغافل بود

                        شب بود و زمان، زمان ِ باطل بود

شب بود و خدایگان ِسنگی ،شمع

                         لات وهُـبَـل وعُـزی به یکجا جمع

شب بود و تمام ِ قلبها، سنگی

                           هر سینه پُراز خدا،خدا ،سنگی

شب بود و تمام ِمردمان، سرمست

                         از باده ِجهل، آن زمان، سرمست

عالم ،ز ِسپاهیان ِشب ، پُر بود

                     از شهوت و شنگی و شَـغـَب، پُر بود

                           ***

در ظلمت ِشب، زنی بُود آبستن

                              می کــرد فغان و ناله و شیون

می کرد خدا خدای و با زاری

                       می گفت : «هُـبَـل» مرا بکن یاری!!

ای «لات» ،تو،هستیم ،وجود ِمن

                           «عُـزای»، تو، قبلـــه سجود ِمن

زایم «پســری» ،شود یَل ِجنگی

                         نه «دختـــر» ِ شـــوم و مایه ننگی

دختر، بختِ سیاه ِهر خانه ست

                       اینجا ، پسر است ، آنکه دُردانه ست

هر دختر را ،به گور، جا ،باید

                              با دختــر، در  سَــــرا ، بلا آید

دختر، شوم است وشومتر چیزاست

                           از دختــر در قبیلــه، پرهیز است

                             ***

ناگه شد درد بر زَنـَک ،غالب

                               نزدیک بُود ، او، کند تـُهی قالب

دختر زائید و شور و شیون شد

                        مـــرد آمد و خشمگین به آن زن شد

 

مرد آمد و گفت : بد شگون باید

                           شب، در ته گور، سرنگون، باید

شب بودو به دست ِخویش،گوری کند

                          احسنت ،احسنت ،گفت و با لبخند

نوزاد آورد ، زنده ، زنده، وای

                            در گور بکرد، زنده، زنده، وای

یک لحظه نگـاه کرد، سنگی دل

                             بر گــور ِسیــاه کرد، سنگی دل

ناگه  ، نوزاد لب گشود از هم

                               بر روی پـدر، تبسمــی آن دم

بابا می گفت با نگــاهی ناز

                           در هر نگهش ،نهان، جهانی راز

شاید به خود آید آن سیه دل مرد

                              نــوزاد، تبسمــی  دوباره کرد 

می کرد پُر او دو چنگ ِخویش از خاک

                         می ریخت درون ِگــور آن ناپاک

شب ،چون دل ِمرد، تیره وبیمار

                         می گشت درون ِگــور ،هم، آوار

                             ***

از مهبط ِعشق ،مشرق ِ توحید

                           ناگه ، نوری بر این جهان تابید

خورشیدی، باز پرتو افشان شد

                               روشن دنیا زنــور ِایمان شد

تاریکی رفت و روشنی گـُل کرد

                             زین واقعــه عالمی، تأمل کرد

گـُل کرد خــدا به سینه  احمـــد

                            آن ذات ِیگانه، آن حی ســرمد

ازغار ِحـــرا ندائی آمد ، باز

                          گوئی شده بود آن زمان ،اعجاز

جبریل آورد زعـرش ،پیغامی

                               بر سینـه پاک ِاحمد، الهامی

«اقــرا» میگفت برمحمد(ص)،او

                             بر قلب ِسپید و پاک ِاحمد، او

«اقرا»میگفت و،کوه، می لرزید

                           آن هیبت ِپُر شکوه ،می لرزید

اســلام آمد، جهــان، گلستــان شد

                           روشن ، دنیا، زنور ِایمان شد

بگریخت ،پلیـــد، دیو ِاهریمــن

                         از جهل وفساد شد جهان، ایمن

بشکست،«منات»و«لات»و«عزی»او

                         میگفت چو: ((لا الــه الا هــو))