(۴)

 

شما که غریبه نیستید

 

دلم هوای لک لکها را کرده است

آشیان گزیده بر بام کومه مان

که صبوحی

با موسیقی منقار ِخود

- لهجه نیایش لک لکها-

به بیداریمان طعنه می زنند