وقتی که عشق با تو،ندا می دهد مرا

دل درمیان کوچه ها جا می دهد مرا

می گیرمت سراغ زبابونه های سبز

آلاله ای-چه سرخ -صلا می دهد مرا

رسواترازهمیشه نشستم به گوشه ای

اشک است بازآنکه جلا می دهد مرا

من خیس ِخیس ِعشقم وتنهاست یاد ِتو

«آن»ی که درمیانه صفا می دهد مرا

ای مهربانتراز گل و سرشارترزآب

عشق تو این زمانه بها می دهد مرا

من مانده ام که چیست گناه دلم که دوست

ازحد ببرد جـور وجفا می دهد مرا

حرفی شنیـدم ازلب ِآئینه،گاه ِدوش

می گفت عشق ِناب شفامی دهد مرا

چون شبنمی به گونه سیب آرمیده،ناز

آغوش ِاوست،آنچه رضا می دهد مرا

سخنهـا با جمـاران دارم امشب

برای خیــل ِ یاران دارم امشب

چومی دانم که مهمان شهیدیست

سخنها با شهیــدان دارم امشب

***

تو با مــردان میدان همنشینی

و با آن رو سپیــدان همنشینی

به باغی سبزدیدم دوش درخواب

امامـــا با شهیــدان همنشینی

***

امامـــا مثــل اقیــانـوس بودی

که با دلهــای ما مأنوس بودی

چه گویم آسمــان ِ سینــه ام را

به شب،زیبا ترین،فانوس بودی

***

چوصبح آمد زمشرق خوش درخشید

به مــا، او ،هدیـــه ،جام ِ نور بخشید

غروبـــی رفت ، دلگیــــرانه دیــدم

که خون می ریزدازچشمان خورشید

***

امامــا قدعلم کـرده است نامرد

رَجـَز میخواند وخواهد هماورد

تو میـدانی چه میخواهند اینان

کنیـــم ازاصل ِباورها عقبگرد

در میکـــده  گاه ِ کام یادی نکنیم

ازشیخ وشراب وجام،یادی نکنیم

ازباغ وبهارولاله حرفی زده ایم

حیف است که ازامام یادی نکنیم

***

با یاد ِتو انقـــلاب برپاست هنوز

یاد ِتو درون ِ دل ِشیـداست هنوز

ای مرد!نمیروی توازخاطرمان

چون عکس ِتو،زیب ِقاب ِدلهاست هنوز

گویند صبح جمعــه ای آقا می آید

چون آفتاب از مشرق دلها می آید

تااینکه سلطـانی کند درکشور دل

بالشکری ازعاشقان، اینجا می آید

مجنونترازمجنون ِصحراگرد ِبیدل

بنشسته در راهیــم که لیلا می آید

بوئی زپیــراهن شنیـده چشمهامان

یعنی که یاران یوسف زهرامی آید

بوی گل نرگس ببین پیچیــده آری

در بوستـان ِشیعــه آن زیبا می آید

ازچارده قرن است ماچشم انتظاریم

کی آخرین منجــی دلها می آید؟

تا پُر کند قلب تمام عالم ازعشق

گویند صبح جمعه ای آقا می آید

نماز

یک نیاز عاشقانه

راز ِعاشقانه است

ناز ِعاشقانه است

ای نیاز ِمن

             ناز ِتو

من به تو نماز می برم

التماس می کنم ترا

چشمهای من

لای دستهای قنوت

جستجو می کنند

                         عشق را

با تومشق ِعشق می کنند

*

ای تمام ِعاشقانه های من

از آن ِ تو

دل بهانه می کند ترا

بی بهانه

کی توان

ترانه ساز کرد

راز کرد

نیازکرد