وباز
جمعه شد
وتو نیامدی
ومن که عاشقم
به حسرت نگاه
مبتلا شدم
به تو
تو
ای قشنگ
ماه
مبتلا شدم
دوست می دارم تـــرا ایران من
دوست می دارم ترا با جان وتن
دوست می دارم ترا سرشار ِعشق
ای وطن باشی تو پرچمدار ِعشق
دوست می دارم ترا آباد ، من
دوست می دارم ترا آزاد، من
دوست می دارم چوباغی سبزوشاد
هر زمـان باشــی رهــا از انقیـــاد
دوست می دارم ترا بالاله ها
سروها، شمشــادها ،آلاله ها
دوست می دارم که باشی سرفراز
پرچمــت بر بــام ِدنیــا برفـــراز
دوست می دارم گلستانت کنم
اســوه هر باغ و بستـانت کنم
دوست می دارم که باشی باشکوه
استـــوار و برقـــرار و مثـل کوه
دوست مــی دارم تــرا با مردمت
مست می گردم به جامی ازخُـمَت
ای وطن باشی همیشه پایدار
سرفراز و سربلنـد و استوار
دست ِغیرازخاک ِپاکت دورباد
خانه ات آبــاد و دل پُر نـورباد
باد خورشیدت همیشه پرفروغ
فکر ِمردان ِتو سرشـــار ِنبوغ
دشمنانت ،خوارباشند وذلیل
درحضور ِمردمان ِمرد ِایل
ای وطن تو مایه فخر ِمنی
درهمه عالم تو بهترمیهنی
میهن ِمن،خانه ِمن، عشق ِمن
قلب ِمن،کاشانه من،عشق ِمن
دوست می دارم که باشی باصفا
تا ابــد در سایــه لطــف ِخـــــدا
آمد بهــار و گشت بپا انقلاب گل
کـردند عاشقـان خـدا انتخاب گل
از مشـرق ِکرانه توحیـد بردمید
بردشت ِنیلگون ِوطن،آفتاب گل
بنوشت باغبان زمان،حرفهای سبز
باسطرهای سرخ به زیبا کتاب گل
یادش بخیر،گاه ِخوش عاشقی که بود
در سینــه های عاشـق ما التهاب گل
دیدیم رقص لاله ومانده است یادمان
در بوستان سبـز ِوطن پیچ وتاب گل
شدانفجار ِنور و به شوق ِوصال یار
برداشت هم ازآن رخ ِزیبا نقاب گل
آمد کسی که بوی خداداشت باخودش
پُرکردحجم سینه مان با بوی ناب گل
دیدیم جور دیگری ما باغ و بوستان
تا شُست چشمهای زمان رابه آب گل
بلبل به روی شاخه ای میخوانداین غزل
می گفت با تبسمــی او را جــواب گل :
« آمد بهــار و گشت بپا انقــلاب گل
کــردند عاشقــان ِخدا انتخــاب گل»
درحنجره بغض عاشقی چند شکفت
در سینــه نهال سبــز پیــوند شکفت
می خواند زبام نورخورشیدچوصبح
در باغ دلــم غنچــه لبخنـــد شکفت
***
درباغچه مان شکفت خرمن خرمن
آلالـه و یاس و لالـه ،دامــن دامــن
می خواند چکاوکی سحر، گاه فلق
برخیــز ، که شد بهار، بهمن بهمن
سپیده
سرزده است
تلفن زنگ می زند
من ازخواب برمی خیزم
گوشی رابر می دارم
وصدای تست
که سبز می شود
درگوشی
مثل ِعطر ِبهارنارنج است
طعم عسل دارد
سلام که می کنی
غصه هایم را
پرواز می دهی
بهار
درمن جاری شده است
با جیک جیک ِلبانت
درگوشی
سلام که می کنی
قند دردلم
آب می شود
ودرالتهاب ِطنین ِکلمات ِبعدی
بی تاب می شوم
«عزیزم»
«جانم»
«دوستت دارم»
کبوتر ِشوق
برشانه هایم می نشیند
*
چقدر
عاشقانه می سرایی
واژه هارا
بردل من
*
لبانت
پیامبری است
که آیه های ناب ِعشق را
بردلم
به تلاوت می نشیند
لبانت
پیامبریست
وامروز
روز ِبعثت ِدیگری
خدایا عاشـقم کن عاشقم کن
به عشقت لایقم کن لایقم کن
کلید ِحل ِمشکلهاست،عشقت
به مشکلهــا الهــی فایقم کن
نظرات () لینک مطلب