سکوت وُ بهت وُحیرانیست درمن

نمی دانــی چه طوفــانیست درمن

گل نرگس ببیـن که عاشقستــم

سمـاعی سخت عرفانیست درمن

*** 

سمنـد این دلم هی شد ، نیامد

بهـار دیگری طی شد ، نیامد

گل نرگس که دور ِاوست این دور

سبومان خالی از می شد، نیامد

***

گل نرگس،سراسردرد عالم

ببیـن لبریـز از نامــرد عالم

تمــام هستیـم بر باد داده

ببین چه برسـرم آورد عالم

منم من شیعه وُ احساس دارم

مــرام عاشقــی را پاس دارم

هزاروچارصدسال است با خود

دلی لبــریز عشق یاس دارم

***

ز سیلــی ستـم فریادوفریاد

که داده آبروی عشق برباد

نداره طاقت سیلی مُو دونُم

گل یاس وکبودی ! دادوبیداد

***

گــل یاس کبــودُم دادوبیداد

مُودرخاکت نمودُم دادوبیداد

پس ازهجرون توفرقی نداره

همـی بود و نبودم دادوبیداد

***

گل یاس وتنی تبدار ، هیهات

گل یاس ودلی بیمار ، هیهات

لطافت داره برگ پیکر او

گل یاس ودرودیوار، هیهات

دل مُو سوته وُ دل سوته ام مُو

زبس که دیده به در دوته ام مُو

گل نرگس، دمی که سبز گردی

چه بهــر دیدنِت اندوته ام مُو؟

***

به شـوق دیدنِت دل سوتنی شد

تـَش ِعشق اینچنین افروتنی شد

لباس وصل تِه ای نرگس ناز

بـِوین برقامت دل، دوتنی شد؟!

***

گل نرگس گلی همتای تِه، نی

گلی که سبز گردد جای تِه، نی

بسوزه اون دلی که این زمونه

به سینه می تپه شیدای تِه، نی

با امید

  زنده ایم و

انتظار می کشیم

انتظار وعده ی قرار می کشیم

روی ماسه های ساحل شنی دل

نقشی از بهارمی کشیم

نقش روی یارمی کشیم

و

 انتظارمی کشیم

چو باغ عشق شباهنگ دیگری دارد

غـم  تو در دلــم آهنگ دیگری دارد

شکست ِشیشه ی دل را چه می توانم گفت

که چشم ِمست ِتوأش سنگ دیگری دارد

سپیــد کرده اگر دهر گیســوان مرا

حنای عشق تو-خود-رنگ دیگری دارد

کسی به یوسف دل گفت کاین زلیخا هم

برای وصل ِتو نیـرنگ ِدیگری دارد

به چنگ آورد او تا دلت بگفت به دوش

چوتار ِزلف ِخوشش چنگ دیگری دارد

زفوج فوج نگاهش به کوچه کوچه ی دل

بر ای فتــح  دلت جنگ  دیگری دارد

چه می شد لای آغوش تو بودم

چو تار زلف بر دوش تو بودم

به لبهـــایم لبانت بود تا صبـح

خراب ومست ومدهوش تو بودم

این روزا جشنواره گل نرگس درشهرهای استان فارس وهمچنین درشهربهبهان  برگزار می شود ، گویا تنها گل نرگس درفصل زمستان می روید و قبل ازموسم بهار درسوز سرمای زمستان بوی گل نرگس است که مشام عالمیان را نوازش می دهد. فاعتبروایا اولی الابصار!  

همی گویند می رویی زمستون

به باغ عاشقی درکوی مستون

زمستــونه ،گل نرگس ،چرا تو

نمی رویی کنی دنیـا گلستون؟

***

بـِوین چله ی زمستونه گل مُو

که شد پژمــرده باغ سنبل مُو

 گل نرگس نروییدی که درباغ

 پریشــون از غم ِ تِه بلبل مُو

***

گل نرگس ، دل مـُو پـُر ز درده

که وقت جنگ نامردون و مرده

زمستونه که هرجامی کنم رو

هوا بس ناجوانمــردونه سرده

گل نرگس، صبوری بازتاکی؟
عزیــزُم درد ِدوری باز تاکی؟

سعادت می دهی سیر ِت بـِوینُم

ملاقات حضـوری بازتا کی؟!

***

گل نرگس، دلـُم اوُمـَه به کویت

شنفته شرح عطرورنگ وبویت

هزار و چارصد ساله که گشته

جهان را کوبه کو درجستجویت

***

گل نرگس ، گل  ِنـاز ِسپیـُدم

به بوم عاشقــی نقشِت کشیُدم

نمونده رنگ ازعشقت به رویم

هزارون حرف ازمردم شنیُدم